Και το όνομα αυτού…Σπήλιος Χαραμής. Εαν δεν τον έβαζε, μάλλον καλύτερα εαν δεν τον βίδωνε ο Κυριακού στην καρέκλα του «Γενικού Διευθυντή» του τίποτα αλλά στην ουσία του φερέφωνου του αφεντικού, πιθανόν να ήταν κηπουρός του Βασιλιά, στο Τατόι. Γιατί το μυαλό του εκεί είχε μείνει. Αυλικός και δούλος από τους λίγους. Από το πρωί εισέπραττε τις βλασφήμιες του μεγάλου οξύθυμου αφέντη. Του μπος. Του κάπο ντικάπι. Πάντα καλός στις δημόσιες σχέσεις - σκληρός και αδίστακτος, όταν «εκτελούσε» τις μπίζνες του αφέντη Μίνου.
