Είναι ωραία να νιώθεις ότι ζεις σε μια πόλη που μοιάζει με το Μονακό.
Σηκώνεσαι το πρωί , ανοίγεις το παράθυρο και μαζί με τον ‘καθαρό’ αέρα σούρχεται και καΐλα απ’ τη καύση σκουπιδιών της ΑΓΕΤ.
Κατεβαίνεις για να πας στη δουλειά και βλέπεις το αυτοκίνητο του γείτονα που είναι παρκαρισμένο δίπλα στη πόρτα σου παρόλο που έχει δικό του ελεύθερο χώρο για στάθμευση, απλά το βάζει εκεί για να νιώθει ποιο άνετα.
Αν πας προς Λεχώνια μετά την Αγριά και κάποια είναι έγκυος και δεν μπορεί να γεννήσει, ο δρόμος έχει τόσα σαμάρια και θα γεννήσει σίγουρα από τα πολλά τραντάγματα.
Είσαι στο φανάρι και περιμένεις το πράσινο.
Μπροστά σου είναι μια αμαξάρα που τη ζηλεύεις.
Ο οδηγός χωρίς να ανάψει φλας στρίβει δεξιά.
Α λες , μάλλον θα του κάηκε το λαμπάκι…
Σηκώνεσαι το πρωί , ανοίγεις το παράθυρο και μαζί με τον ‘καθαρό’ αέρα σούρχεται και καΐλα απ’ τη καύση σκουπιδιών της ΑΓΕΤ.
Κατεβαίνεις για να πας στη δουλειά και βλέπεις το αυτοκίνητο του γείτονα που είναι παρκαρισμένο δίπλα στη πόρτα σου παρόλο που έχει δικό του ελεύθερο χώρο για στάθμευση, απλά το βάζει εκεί για να νιώθει ποιο άνετα.
Αν πας προς Λεχώνια μετά την Αγριά και κάποια είναι έγκυος και δεν μπορεί να γεννήσει, ο δρόμος έχει τόσα σαμάρια και θα γεννήσει σίγουρα από τα πολλά τραντάγματα.
Είσαι στο φανάρι και περιμένεις το πράσινο.
Μπροστά σου είναι μια αμαξάρα που τη ζηλεύεις.
Ο οδηγός χωρίς να ανάψει φλας στρίβει δεξιά.
Α λες , μάλλον θα του κάηκε το λαμπάκι…