Ο κύκλος ΚΡΑΤΟΣ και ΠΟΛΙΤΗΣ

Διονύσης Σταμάτης

Όταν γεννιέται ένας Έλληνας, το κράτος τον παίρνει υπό την προστασία του.

Πρώτα τον αναθέτει σε ένα παιδικό σταθμό, έπειτα τον στέλνει σχολείο, αργότερα του διδάσκει ένα επάγγελμα, μια τέχνη, κατόπιν τον καλεί στα όπλα για κάνα χρόνο, μετά τον στέλνει για δουλειά εδώ ή στο εξωτερικό-τη μοντέρνα ξενητιά του σήμερα- και μετά τον παντρεύει για να αποκτήσει κι αυτός οικογένεια.

Αν αποκτήσει παιδιά, επαναλαμβάνει στα παιδιά ότι είχε κάνει στο γονιό παλιότερα.

Κι όταν ο γονιός γεράσει και δεν μπορεί άλλο να δουλέψει άρα δεν χρησιμεύει σε τίποτα

Όταν κλείνει ο κύκλος

του Δημήτρη Καμπουράκη*

Όταν ήμουν πιτσιρίκι την δεκαετία του ‘60, προ αμνημονεύτων χρόνων δηλαδή, τα Χριστούγεννα όλων των ανθρώπων ήταν φτωχικά. 
Τουλάχιστον στο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας στο οποίο ζούσα εγώ και η οικογένεια μου. 
Μιλάμε για βαθιά επαρχία, στην οποία ο σπάνιος κακοπληρωμένος υπάλληλος ήταν εξαιρετικά προνομιούχος. 
Όλοι οι υπόλοιποι, είτε αγρότες είτε εργάτες, απλώς ψευτοζούσαν.