Ένα ταξίδι από τον Πειραιά προς κάθε νησιωτικό ή στεριανό προορισμό ή και αντιστρόφως στα τέλη του 19ου αιώνα στις αρχές του 20ου, αποτελούσε μια πραγματική Οδύσσεια.
Oι περισσότεροι χερσαίοι προορισμοί εκτελούνταν ακόμα με πλοία, καθώς το οδικό δίκτυο ήταν ανύπαρκτο, ενώ οι σιδηροδρομικές μεταφορές ήταν υποτυπώδεις.
Η ταλαιπωρία του ταξιδιού συνδυαζόταν και με την προσπάθεια επιβίβασης στο πλοίο ή αποβίβασης από αυτό.
Πρώτα, ο ταξιδιώτης έπρεπε να βρει τρόπο να φτάσει στο σταθμό του Θησείου ή της Ομονοίας για να επιβιβαστεί στο σιδηρόδρομο Αθηνών – Πειραιώς και να κατευθυνθεί προς το λιμάνι του Πειραιά.
Τα πλοία δεν πλεύριζαν στο λιμάνι, αλλά απείχαν από τις προβλήτες τόσο όσο χρειάζονταν για να καθίσταται αναγκαία
