Το κυνηγητικό τους όπλο. Μονόκαννο, δίκαννο, επαναληπτική καραμπίνα τι ότι κι αν πεις αυτοί το έχουν. Είναι η ερωμένη τους, φανερή και η σύζυγος το έχει αποδεχτεί.
Όλο το χρόνο την έτριβαν με προσοχή, τη γυάλιζαν, την ευθυγράμμιζαν στον οπλουργό για να μη πάει τζάμπα η σφαίρα, την καμάρωναν με ευλάβεια ίσως απέκτησαν και μια σχέση λατρείας μαζί της, είπαμε καραμπίνα είναι αυτή.
Πολλοί έχουν και χρυσή σκανδάλη για να ξεχωρίζουν από τις άλλους, τις μάζες.
Το όπλο τους, το είναι τους. Είναι οι κυνηγοί. Σχεδιάζουν επί χάρτου.
Ξέρουν τα καρτέρια και ψάχνουν για άλλα. Χμμμ! Φάνηκε λαγός στο Περτούλι, γουρούνα στην Αργαλαστή, μια πάπια στη Κάρλα, κότσυφας στο Μαυροβούνι. Δυό φάσες στο Μέτσοβο.
Έχουν και σκυλιά. Πουλόσκυλα, λαγόσκυλα, γουρουνόσκυλα. Ξερτυπώνουν όποιο θήραμα θες. Για τη μεταφορά τους στα μέρη σφαγής έχουν ότι αυτοκίνητο βάλει ο νους σου.
Γίγαντες αγροτικά με 200 άλογα, τετρακίνητα τζιπ που σκαρφαλώνουν σε βράχια, GPS, ασυρμάτους, κινητά, σφυρίχτρες, στολές παραλλαγής, φυσεκλίκια, μονόβολα, πεντόβολα.
Φοράνε και καπέλο για να μη κρυώνουν στο καρτέρι. Κανείς τους όμως δε φοράει κόκκινο σκούφο όπως γίνεται στα άλλα κράτη για να δώσουν μια ευκαιρία στο θήραμα να φύγει ή να μη σκοτωθούν από απροσεξία μεταξύ τους όπως γίνεται μερικές φορές.
« Πέρασε το φίλο του για αγριογούρουνο και του την άναψε» διαβάζουμε στο τύπο.
Έτσι σε κάθε τους εξόρμηση έτοιμοι σαν πεζοναύτες περιμένουν να σπείρουν το θάνατο σε ότι απέμεινε ακόμη ζωντανό που ομορφαίνει και πλουτίζει τη λίγη πια πανίδα της πατρίδας μας.
Εμπρός παιδιά.
Η εποχή του κυνηγιού άρχισε τώρα τον Αύγουστο. Η αρχή της σφαγής. Τα τρόπαια σας περιμένουν.
Όμως από πού αντλούν αυτό το δικαίωμα του κυνηγιού; Ρώτησαν εμάς τους υπόλοιπους αν τους το επιτρέπουμε;
