Αρχιτέκτονας
Το λεξικό δίνοντας όπως πάντα τις πληροφορίες του, αναφέρει σχετικά για τον όρο: «Πρόσφυγας...
Το κάθε πρόσωπο που εξαναγκάζεται επιτακτικά, για διάφορους λόγους σε φυγή από τον μόνιμο τόπο εγκατάστασής του…..»
Ένα κοινωνικό φαινόμενο που η χώρα μας πριν περίπου ένα αιώνα το έζησε έντονα, λέξεις όπως πρόσφυγας, προσφυγιά, προσφυγικά ήταν και είναι συνυφασμένες με την καθημερινότητά μας.
Σήμερα το φαινόμενο έχει φτάσει να αφομοιωθεί από την κοινωνία, να είναι οικείο, να το έχουμε συνηθίσει πιά σαν χαρακτηρισμό και να περνά απαρατήρητο.
Ξαφνικά λοιπόν αυτές τις μέρες φάνηκε και πάλι, μάλιστα έντονο, στην γενεσιουργό και πραγματική του μορφή.
Στην επιστολή δεν πρόκειται να ασχοληθώ με το τι συμβαίνει σήμερα και έχει να κάνει με τον ορισμό «πρόσφυγας».
Θα σταθώ όμως στην ερμηνεία του ορισμού, δίνοντας μεγαλύτερη προσοχή, ευρύνοντας, ψάχνοντας και εμβαθύνοντας την έννοια.
Ας το κάνουμε λοιπόν μαζί, θα δούμε πως ο όρος πρόσφυγας καλύπτει και άλλους τομείς της καθημερινότητάς μας.
Μερικοί από αυτούς:
_ΑΡΚΕΙ μια ματιά στις τόσες κλινικές- οίκους ευγηρίας!.. γεμάτες ασφυκτικά πρόσφυγες τις ζωής.
Άνθρωποι που διέπρεψαν, στο επάγγελμα, στην οικογένεια, γενικά στην κοινωνία, πρόσφεραν…., περνούν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους σε συνθήκες που δεν περιγράφονται.
Αυτή δεν είναι αναγκαστική φυγή, δεν είναι εξαναγκασμός ίσως και διώξιμο από το οικείο γνώριμο, προσωπικό περιβάλλον;
_ΑΚΟΜΗ η αναζήτηση εργασίας οι λίστες του ΟΑΕΔ γεμάτες από κατεστραμμένους άξιους επαγγελματίες που η κυβερνητική ανάλγητη λειτουργία αφάνισε, εξευτέλισε.
Αλλά και πόσους.. ικανούς, ευσυνείδητους υπαλλήλους που ξεκίνησαν με όνειρα ανάδειξης, αλλά το δημοσιονομικό πρόβλημα για το οποίο σημειωτέο καμιά ευθύνη οι ίδιοι έχουν, τους κατάντησε να γυρεύουν οποιαδήποτε απασχόληση αρκεί να βγει το μεροκάματο να μπορέσουν να ζήσουν οι ίδιοι αλλά και οι οικογένειές τους.
Οι αντίξοες οικονομικές συνθήκες δεν τους υποχρέωσαν και αυτούς να αφήσουν καριέρες, δουλειές, επιχειρήσεις;
_ΜΗΠΩΣ και η φυγή των όσων νομίζουν πως θα βρούν καλύτερη τύχη στο εξωτερικό, εξαναγκασμός δεν είναι;
Ξεκινώντας από τους νέους που αναζητούν αξιοκρατία, καταξίωση, δημιουργία και να φτάσουμε στους επιχειρηματίες που η Χώρα τους το μόνο που απέβλεπε από αυτούς ήταν ο φορολογικός τρύγος, μπλέκοντάς τους ταυτόχρονα στα γρανάζια μιας οπισθοδρομικής γραφειοκρατικής υπανάπτυξης.
_ΜΗΠΩΣ προσφυγιά δεν είναι και η βίωση της ουτοπίας στον απατηλό κόσμο των ναρκωτικών.
Εξαναγκασμός, πλάνη, φυγή από την πραγματικότητα δεν είναι το μπλέξιμο, η εξάρτηση από αυτά; προκειμένου να βρεθεί η εύκολης λύση στα προβλήματα που η κοινωνία τους προσφέρει, λειτουργώντας λάθος.
_ΘΈΛΕΤΕ και άλλο ο τζόγος!… πόσοι δεν εγκατέλειψαν την κανονική τους ζωή, τις δουλειές, τις οικογένειες, τις συνήθειές τους γιατί το φοροεισπρακτικό σύστημα, τον καθιέρωσε αισχρά, τον εννοεί για ίδιο όφελος, δίχως ασφαλιστικές δικλείδες, φραγμούς.
Ο υπερβολικός χρόνος που σπαταλιέται στον τζόγο οδηγεί στη διάλυση του γάμου, στην απώλεια φίλων, στην απομόνωση, στη μείωση της παραγωγικότητας στη δουλειά, στην απόλυτη οικονομική καταστροφή, στην κατάθλιψη.
Ανέφερα περιπτώσεις ζωής που παραπέμπουν σε κοινωνικούς εξαναγκασμούς.
Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν και άλλες.
Όλες φανερώνουν αλήθειες, που μπορεί να περνούν απαρατήρητές μεν αλλά ταυτόχρονα αποδεικνύουν πως δεν είναι απαραίτητο κάποιος να διωχτεί από την χώρα του, για να θεωρηθεί πρόσφυγας.
Το φαινόμενο δεν είναι επίκαιρο, πρόσφατο, τυχαίο… είναι διαχρονικό και μάλιστα εξελίσσεται κάθε στιγμή και σε πολλούς κοινωνικούς τομείς.
