Οι σφαίρες θερίζουν, οι βόμβες ισοπεδώνουν και τα κορμιά στοιβάζονται. Οι μπότες βροντούν, αφήνοντας στο διάβα τους πτωματική δυσοσμία. Ορδές, φάλαγγες, λεγεώνες, ταξιαρχίες, συστοιχίες του θανάτου!
Οι ορίζοντές μας επαψαν να στάζουν αίμα… γιατί τώρα πλέον κολυμπάμε για τα καλά μέσα σε αυτό… Πόλεμοι από άκρη σε άκρη, λάβαρα βουτηγμένα στην απληστία της δόξας και του κέρδους. Τα πολιτιστικά χάσματα μεταφράζονται σε κατακόμβες και εκατόμβες.
σκεφτούμε ότι μέσα σε αυτές , σε λίγο, θα είμαστε και εμείς. Ρατσιστές χρωμάτων, φύλων και φυλών, πολιτικά συστήματα, προσωπολάτρες και εγωκεντρικοί, εθνικιστές και ξεμωραμένοι θρησκόληπτοι, καταπιεστές και εξουσιαστές. Συμπράξεις και σημαίες, χωρίς βάθος και συνείδηση, χαρακώνουν και βασανίζουν τον αέρα της Ελευθερίας.
Ωστόσο δεν μας φτάνουν οι <<Πατρίδες>>, δε θέλουμε να περιοριστούμε σε αυτές, που απλώς εξασφαλίζουν μέχρι σε ένα βαθμό τις εξουσιαστικές μας τάσεις.
Το θηρίο του μυαλού από ορισμένους φρενοβλαβείς και ψυχ-ανώμαλους , σχιζοφρενείς αρχι-εγκληματίες, αφύσικα πλάσματα, δεν αρκείται στον ανίερο τεμαχισμό του αέρα που αναπνέουμε και του Ήλιου που ανταμώνουμε. Φαντάζονται τους εαυτούς τους κυρίαρχους του οικολογικού τους περιβάλλοντος, αφέντες του χώματος , της θάλασσας και του αέρα.
Η πείνα τους φαίνεται ότι θα κορεστεί μόνο όταν καταφάνε τον ίδιο τους τον εαυτό.
Η δράση, βέβαια, γεννά την αντίδραση και έτσι ολόκληρος ο Πλανήτης, που στηρίζεται στην αδιανόητη ισορροπία του τρόμου, συνθέτει πλέον έναν κακοφορμισμένο οργανισμό ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί και να συμπαρασύρει και τους Τέκτονες του χαμού του.
Υπέρτατη και ευλογημένη πράξη να <<ξεκοιλιάζουμε>> τον συνάνθρωπό μας, και φαίνεται ότι ο Θεός έσπειρε τον σπόρο του, αλλά σωπαίνει για να δοκιμαστεί.
Δεν χρειάζεται να βάλει ο Θεός το χέρι του , αλλά να βγάλουμε εμείς τα δικά μας από τα μάτια μας. Ένας κόσμος από την ανάποδη , που επιβραβεύει και ανάποδα.
Το εκκρεμές του Φουκώ έφτασε στο απώτατο σημείο της διαδρομής του. Η φθίνουσα ταλάντωση έχει πλέον αρχίσει.
Ο Θρήνος είναι καθημερινός, ο φόβος μόνιμος και η απογοήτευση σταθερή και σε λίγο θα αισθανόμαστε όλοι τσιγγάνοι χωρίς πατρίδα και χωρίς ελπίδα. Ψυχ-ανώμαλοι που ο μικροσκοπικός τους εγκέφαλος είναι μία απέραντη σαλάτα νομίζουν ότι η ζωή είναι δικό τους περιβόλι και φυτεύουν τους καπιταλιστικούς τους φαλούς έτοιμοι για να <<πηδήξουν>> την ανθρωπότητα αδιαφορώντας για το ότι αυτή η παρά φύση συνουσία, θα δημιουργήσει το νέο <<αύριο>>, έναν κόσμο γεμάτο εφιαλτικές δυσπλασίες, έναν κόσμο αποκρουστικό από τον οποίο ζητούν και γραπώνονται από την εξουσία με τον τρόμο μην τους δει ο μικρός ο εαυτός τους. Το Ευρωπαϊκό πνεύμα δυστυχώς αντικαταστάθηκε με τον πολιτισμό των ρεσώ.
Για άλλη μια φορά η Ευρώπη φορώντας στολή κροκοδείλου τιμά τους δικούς της νεκρούς , αλλά όχι τους ζωντανούς .Οι Ειρηνοποιοί του φραπέ και επαναστάτες του πληκτρολογίου βλέπουν τον πόνο εκεί που τον επιθυμούν και όχι εκεί που πραγματικά υπάρχει.
Η Ανθρωπιά δεν έχει θρήσκευμα, χρώμα, Πατρίδα, ιδεολογία. Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να αλληλο-σπαράσσεται ο κόσμος και εκείνοι που θέλουν την Ειρήνη και ονειρεύονται τεράστια αεροπλανοφόρα που κρύβουν στα σπλάχνα τους φρικτές πολεμικές μηχανές να μετατρέπονται σε πλεούμενα, νοσοκομεία με ιατρούς, νοσηλευτές, χειρουργεία, καρδιολογικές μονάδες και ελικόπτερα, που αρκεί να σκορπούν φωτιά και θάνατο να μεταφέρουν ασθενείς.
Αυτοί οι δεύτεροι πως θα ζήσουν;
Που θα πάνε να σταθούνε;
Ο τρόμος εξαφανίζεται με ένα ορθιο <<ΟΧΙ>> και με σταθερό βηματισμό ενός πολιτισμού που αρνείται να είναι τρωγλοδύτης.
Το Έθνος που υπακούει δεν είναι πια Έθνος, αλλά η ηχώ των ξένων.
