Ζούμε ημέρες απόλυτης παραφροσύνης.
Αναρωτιέμαι, μήπως ενώθηκαν όλες οι δυνάμεις των φρενοκομείων και σαρώνουν τις κοινωνίες.
Είναι σίγουρο ότι η απόφαση για το <<ξαλάφρωμα>> του πλανήτη από την παρουσία αυτών που περισσεύουν έχει ληφθεί.
Το να υπηρετούν την απανθρωπιά μέλη μιας κομψής Διεθνούς κλίκας (Σόιμπλε και Σια) συνιστά γι αυτούς μία εξαιρετικά επικερδή ενασχόληση.
Και όμως , αντί για μία χούφτα μαχαραγιάδων της χλιδής, θα μπορούσαν στην θέση τους να υπάρχουν εκατομμύρια ευτυχισμένοι εργαζόμενοι.
Και όμως όλες οι κυβερνήσεις συμπεριφέρονται στον τίμιο εργαζόμενο σαν να είναι γαϊδούρι. Όσο αντέχει πάει καλά. Πάνω όμως που του έχουν μάθει τον λιτό βίο και να μην τρώει, το γαϊδούρι ψωφάει.
Οι λέξεις λιτότητα και κοινωνικός αποκλεισμός θα ήταν άγνωστες στην Ευρώπη για μία εκατονταετία τουλάχιστον αν οι ροκανιστικές μασέλες της χρηματιστικής ολιγαρχίας και οι πολυεθνικές είχαν περιορίσει τα κέρδη τους.
Η συντονισμένη απόβαση του Δ.Ν.Τ της Ε.Ε και της Ε.Κ .Τ για την σωτηρία της χώρας μας για το Δημόσιο χρέος ξέρουμε όσοι δεν φορούμε σελοφάν κομματικό στα μάτια μας ,πως προέκυψε.
Οι θεσμοί αυτοί θεραπεύουν τους ασθενείς τους από όλες τις ασθένειες εκτός από μία. Από εκείνη την οποία πέθαναν.
Από την απόβασή τους και μετά ειπώθηκαν τα χειρότερα ψέματα της Ιστορίας, που ντράπηκαν και τα ίδια, μία που δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα έλεγαν.
Όσο , δε , βαθαίνει η κρίση, τόσο περισσότερο φροντίζουν να <αποφεύγονται>> οι συζητήσεις για τις πραγματικές αιτίες της.
Η διαυγή προβολή της <<άλλης πρότασης>> δεν υπάρχει. Πάντα προέχει η μυστηριακή ενότητα του λαού με την εξουσία.
Η <<άλλη πρόταση>>, αντιμετωπίζεται ως αντί-επαναστατικό όπλο το ίδιο επικίνδυνΟ με τις βόμβες και τα πολυβόλα.
Η ηδονή της άσκησης της εξουσίας , ποτέ δεν επέτρεψε τέτοιες πολυτέλειες. Όλα είναι καλά , όταν βρίσκονται από το μέρος μας, και κακά εάν βρίσκονται από το άλλο.
Το υπερτροφικό Εγώ, το τσιμενταρισμένο εγώ, το πτυχιούχο εγώ, αυτή η συστηματική γεννήτρια νόσων εκτός του ότι είναι νόσημα ψυχικό βαρύ , σε κάνει να χάνεις την ελευθερία σου και να γίνεσαι δούλος στη μόνο-τροπία της προκατάληψης, και στη μυωπία του φανατισμού .
Η εκάστοτε εθελοτυφλία γίνεται σωστή παράνοια, έστω και εάν η ελπίδα της εύκολης λύσης αποδεικνύεται φρούδα, έστω και αν ανακαλύπτουμε σταδιακά, ότι άλλη είναι η πραγματικότητα.
Και όμως υπάρχουν και άλλα μονοπάτια, ίσως και λιγότερο δύσβατα, που μοιάζουν με τις ακτίνες ενός τροχού. Οδηγούν συντομότερα η αργότερα στο κέντρο, που είναι η λύση του προβλήματος μας.
Η επικοινωνιακή καταιγίδα όμως τα σκεπάζει για να μην φαίνονται. Γιατί; Απαγορεύεται να ανοίγουμε νέους δρόμους σκέψης μέσα μας; Απαγορεύεται η υπέρβαση ψάχνοντας ίσως βαθύτερες αλήθειες;
Σε κάθε κατάσταση που ζούμε, μπορούμε να κάνουμε μία καλή η μία κακή κίνηση. Εάν είμαστε σοφοί, θα διαλέξουμε τον καλλίτερο τρόπο. Εάν είμαστε ανόητοι θα διαλέξουμε τον χειρότερο. Δεν πρέπει να ξέρουμε τους τρόπους;
Γιατί η μηχανή του ψεύδους , της παραπληροφόρησης και της χειραγώγησης, κάθε άλλη άποψη πέραν της κρατούσας την εξορίζει, από την διαμορφωμένη εικονική πραγματικότητα., από τα μέσα εξαπάτησης, εξαχρείωσης και τους πάσης φύσεως μηχανισμούς, που διαμορφώνουν και επηρεάζουν συνειδήσεις;
Ίσως, κάποια στιγμή χρειαστεί να γίνει ένα Δημοψήφισμα για το καλό και μόνο το καλό της χώρας μας, δεν πρέπει ο κάθε πολίτης να έχει ελευθερωθεί από την δουλεία στη χρησιμοθηρία;
Έτσι μόνο δεν θα παράγει ποιότητα, και θα δώσει μία προοπτική στα πιο βαθιά συναισθήματα και σκέψεις του;
Η κάθε εκκίνηση γίνεται με την βελτίωση της κατανόησης, διότι μόνο μέσα από τους φακούς του νου και της ικανότητας του να κατανοεί, μπορεί να παρατηρήσει κανείς τις καθαρές μορφές, τους σωστούς τρόπους και να πάρει και τις πιο σωστές αποφάσεις.
