ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ.

Του ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ ΧΑΣΑΚΟΥ.

Αιχμάλωτος της μοναξιάς νιώθω πολλές φορές, 
ίσως γιατί δεν είμαι και από τους βολικότερους ανθρώπους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πήγα ποτέ με τον συρμό.

Το δυναμικό κοινό που συναντάς από τον καφέ, το πανεπιστήμιο έως και την στάση του λεωφορείου ήταν και είναι η αδυναμία μου. 

Όμως όπως η σκουριά τρώει το σίδερο, έτσι και οι σκέψεις που κάνω για την κατάσταση που ζούμε και το μέλλον της Ελλάδας τρώνε τα σωθικά μου. 

Ας υποθέσουμε ότι αύριο στηρίζεται οικονομικά η κοινωνία, σαν<< μάνα εξ ουρανού >>έρθει πακτωλός χρημάτων. Εάν εσωτερικά οι δυνάμεις είναι ακαλλιέργητες, πώς η κοινωνία θα στηρίξει τον εαυτό της; Γιατί δεν το έκανε τόσα χρόνια με το ατελείωτο φαγοπότι των ψευδαισθήσεων; 

Δεν είναι ακαλλιέργητες οι δυνάμεις της κοινωνίας; Πρέπει κάποιος να έχει βαριά διανοητική μυωπία και παροπιδισμό για να μην βλέπει το πνευματικό σκορβούτο που υπάρχει. Προσπερνάω το πολιτιστικό φυτόχωμα που μεγαλώνει ένα παιδί, και που είναι η οικογένεια και το ερώτημα είναι απλό. Το σχολείο μορφώνει η σκοτώνει; 

Το σχολείο δεν μοιάζει περισσότερο με ένα παρκινγκ παιδιών, παρακολούθημα του φροντιστηρίου; Δεν μοιάζει περισσότερο με ένα ναρκοπέδιο ασθενειών με συνοδούς τους ψυχολόγους και τους ψυχίατρους; Δεν έχουμε μία ταξική εκπαιδευτική κρησάρα; 

Άρα το σχολείο μαθαίνει οι άνθρωποι να έχουν κρίση η πολλαπλασιάζει την ακρισία τους; Στις εκλογές ο λαός θα εκφράσει την κρίση η την βούλησή του; 

Ο πόθος μίας αλλαγής διασκεδάζει και μεταθέτει, αλλά υπάρχουν τα ποιοτικά εκείνα χαρακτηριστικά για να είναι πραγματική η αλλαγή; Τα κόμματα-αποκόμματα μήπως με έναν τρόπο μαγικό κλέβουν την Ελευθερία σου και τα όνειρα σου; Μήπως ενδιαφέρονται για τις δομές και όχι για τον άνθρωπο; 

Μιλάει κανένας για αποκατάσταση αξιοκρατίας, κατάλυση πελατειακού κράτους , κίνητρα δημιουργικής παραγωγικότητας; Η διαφθορά και διαπλοκή εκτός από τους πάνω δεν υπάρχει και στους κάτω; 

Με ποιόν τρόπο θα απαλλαγούμε από τον κακό μας εαυτό; Της διαπλοκής το ανάγνωσμα γίνεται στη βουλή των εξαθλιωμένων Ελλήνων με την ενοχή και την ανοχή μας… δεν γίνεται όμως το ίδιο και στον λαό; 

Κομίζω αυθάδικα κουσούρια και προκλητικά δαιμόνια αν θυμίσω τα περί μι(ζ)ανθρώπων-μισάνθρωπωνν, διαπλεκόμμενοι σε όλα σχεδόν τα επαγγέλματα; 

Είδατε η διαμαρτυρία να είναι καθολικό γεγονός; Είναι ψέματα ότι οι περισσότεροι βολεμένοι και βλαμμένοι, διαπλεκόμενοι, βλέπουν μόνο αυτό που έχουν ανάγκη να δουν, χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας; 

Είναι ψέματα ότι όταν ένας λαός δεν μπορεί να ανταποκριθεί ούτε καν στο κάλεσμα της υπεράσπισης της Πατρίδας όταν αυτή απειλείται, δεν είναι λαός, αλλά όχλος; 

Πόσο ευοίωνο μπορεί να είναι το μέλλον μίας κοινωνίας(ψεύτη ντουνιά) όταν το σλόγκαν που επικρατεί στην καλλίτερη περίπτωση είναι , Ας κλέψει αλλά ας κάνει; 

Όταν το κάστρο της Δημοκρατίας έχει πέσει προ πολλού, πως συνάδει το θα κάνω συναινέσεις με το θα κάνω ανατροπή; 

Υπάρχει μέλλον σε μία χώρα όταν κόμματα με μεγάλα ποσοστά αντί να στέκονται απέναντι από το σύστημα, συμμετέχουν τρώγοντας και εκμεταλλεύονται το ίδιο το σύστημα; 

Είναι δυνατόν να υπάρχει μέλλον σε αυτή την χώρα, όταν κόμματα λειτουργούν σαν μπέκ ραντίζοντας κυκλικά δεξιά και αριστερά για να μαζέψουν ψηφοφόρους; 

Πόσο ψέμα είναι όταν έχουμε έναν μηχανισμό διαδοχής στήνεται ένα νέο παιχνίδι διπολισμού; Με τέτοια ερωτήματα και άλλα τόσα που στροβιλίζουν σαν μίξερ μέσα μου σκέφτομαι τα Χριστούγεννα να στολίσω εμένα γιατί μου ανάβουν εύκολα τα λαμπάκια τελευταία.