Της Παυλίνας Χατζησάββα, Υποψήφιας Δημ. Συμβούλου
Υποψ. Δήμαρχος Μαργαρίτης Πατσιαντάς
Τέτοιες μέρες πριν τέσσερα χρόνια συγκεκριμένα στις 23/4/2010 με φόντο ένα ειδυλλιακό τοπίο Αιγαιοπελαγίτικου νησιού, νέες λέξεις μπήκαν στο καθημερινό μας λεξιλόγιο και εν τέλει στη ζωή μας όπως ΔΝΤ , 1ο και 2ο και 3ο κλπ Μνημόνιο.
Όταν σταμάτησαν να μιλούν οι αριστεροί για επαναστάσεις, υιοθέτησαν την επαναστατική ρητορική οι νεοφιλελεύθεροι και νεοσυντηρητικοί, χωρίς φειδώ στις λέξεις , όλα τάχα θα γίνονταν απ’ την αρχή καλύτερα, στην υγεία, την παιδεία, την ΕΡΤ…, κι αν χάνονταν και κάποιες ζωές καθ’ οδόν, έ…, αυτό ήταν αναγκαίο κακό. Ένας αριθμός παράπλευρων απωλειών που μετονομάστηκε κι αυτός σε «διαθεσιμότητα» « κινητικότητα» και γενικώς κάπως. Ξεπέρασαν και τις διαφημιστικές εταιρείες σε ευρηματικότητα νέων λέξεων σαν να πρόκειται για διαφήμιση νέου απορρυπαντικού.
Μας είπαν ότι έφταιξε το προηγούμενο σύστημα 30ετίας που εξέθρεψε τη διαφθορά λες και δεν ήταν αυτοί οι ίδιοι ΤΟ ΣΎΣΤΗΜΑ το ίδιο.
Κι εμείς ?
Παρακολουθούμε με θυμό κι οργή και κάποιες φορές με ομαδική ενοχή ότι όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης στην τωρινή κατάντια «μαζί τα φάγαμε», αφού καθημερινά τα αναμφισβήτητα ένοχα ΜΜΕ παρουσιάζουν Ομιλούσες Κεφαλές (Talking heads) με πόδια και βάλε βουτηγμένα στη λάσπη να κουνούν απειλητικά το δάκτυλο προς τους πολίτες , που είναι άτακτοι, αδαείς, θέλουν άνετη ζωή χωρίς να τ’ αξίζουν ( κοινωνικός αυτοματισμός) υγεία, συντάξεις και άλλα τέτοια «ελιτίστικα». Κάποιοι μάλιστα μας απειλούν με αποβολή από την τάξη σαν κακούς μαθητές (έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση).
Άρα, Πολίτη μην αντιδράς , δέξου τον μόνο σωτήριο δρόμο, αυτόν των Μνημονίων και των αλλεπάλληλων δανεισμών.
Επομένως οποιαδήποτε άμυνα στη νέα λαίλαπα περνάει μέσα από μιαν άλλη μεγάλη ρήξη.
Αυτό έσπρωξε και σπρώχνει τον κόσμο στην αγκαλιά της Αριστεράς: Η προσδοκία της συντήρησης των υπαρχουσών δομών ή το ξαναχτίσιμό τους, η ανάγκη να έχουν μια ζωή πού μπορούν να προγραμματίσουν για τα επόμενα χρόνια, να ζήσουν τα παιδιά τους στον τόπο που γεννήθηκαν, αν το θέλουν, σε τοπία που ξέρουν κι αγαπούν , στην πατρίδα τους.
Θα είναι μια δοκιμασία της Αριστεράς? Ναι! Με τον λαό να στηρίζει μαζικά τις παρατάξεις της Αριστεράς είτε στις Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές είτε στις Ευρωεκλογές, θα στείλει ηχηρό μήνυμα αντίστασης .
Λοιπόν ? Πρέπει να φοβόμαστε την ανατροπή? Πρώτη φορά ιστορικά η διάλυση μιας τάξης,
της μεσαίας αυτή τη φορά, δεν προήρθε από μια επανάσταση από τα κάτω ή ακόμα μετά από έναν πόλεμο. Στην εποχή μας αυτό έγινε με κάποιες υπογραφές κάποια μέρα του Απρίλη του 2010 και από τη μια μέρα στην άλλη είδαμε « να χάνει η Μάνα το Παιδί και το Παιδί τη Μάνα», αυτό κυριολεκτικά συνέβη και με τους 300 χιλιάδες νέους που έχουν φύγει στην ξενιτιά και την αγωνία και ανασφάλεια να έχει στρογγυλοκαθίσει σε κάθε σπίτι όσων μένουν πίσω.
Συνεκτιμώντας όλα αυτά,
Καλή ψήφο!
