- Ναύλωσαν φέρι για να πάνε στον τόπο του ναυαγίου οι συγγενείς των αγνοουμένων
- Συγκλονιστική περιγραφή διασωθέντα για την προσπάθεια απεγκλωβισμού 30 παιδιών: "Δε μπορούσα να τους σώσω όλους"
- Επίθεση με μπουκάλι νερό στον πρωθυπουργό της Νότιας Κορέας
- Απόγνωση, αγωνία, οργή, θυμός. Άνθρωποι στοιβαγμένοι σε μια αίθουσα γυμναστηρίου στο νησί Τζίντο, τυλιγμένοι με κουβέρτες για να αντιμετωπίσουν
το κρύο, να περιμένουν ένα θαύμα. Ένα θαύμα που δεν έρχεται. Είναι οι συγγενείς των 300 ανθρώπων που αγνοούνται μετά το ναυάγιο του πλοίου στα ανοιχτά της Νότιας Κορέας.
Το κρύο και οι συνθήκες είναι το μικρότερα από τις αγωνίες τους. Εκείνο που θέλουν να είναι να δουν ξανά ζωντανούς τους αγαπημένους τους. Η πλειοψηφία των 300 αγνοουμένων είναι παιδιά σχολείου που βρίσκονταν στο πλοίο γιατί πήγαιναν διακοπές στο νησί Τζεζού, δημοφιλή τόπο εκδρομών για σχολεία στη Νότια Κορέα.
Ορισμένοι, εξαντλημένοι και σε ορισμένες περιπτώσεις χωρίς τις αισθήσεις του από την πολύωρη αγωνία βοηθούνται με ορούς. Μια γυναίκα λιποθυμά και μεταφέρεται με φορείο σε κοντινό νοσοκομείο. Ένας πατέρας κλαίει σιωπηλά, με το πρόσωπο κρυμμένο στα χέρια του, ενώ μία γυναίκα προσπαθεί να τον παρηγορήσει.
Το βράδυ, στο γυμναστήριο όπου έχουν βρει καταφύγιο οι οικογένειες των αγνοουμένων επικρατούσε απόλυτη σιωπή. Μια σιωπή που έσπασε τη στιγμή που ανακοινώθηκε η ταυτότητα του έκτου διαπιστωμένου νεκρού: είναι μία μαθήτρια του λυκείου και οι γονείς της βγάζουν μία σπαρακτική κραυγή.
Τα τελευταία μηνύματα
Γονείς μιλούν για τα τελευταία μηνύματα που έλαβαν από τα παιδιά τους. "Μου είπε: φοράμε τα σωσίβια. Μας λένε να περιμένουμε και να μην κινούμαστε, μαμά. Βλέπω ένα ελικόπτερο", λέει η Παρκ Γιού-Σιν, μητέρα μίας μαθήτριας.
"Μπαμπά, το πλοίο βυθίζεται. Είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, φοράω σωσίβιο. Τι πρέπει να κάνω;", είπε κλαίγοντας στο τηλέφωνο ο Κιμ Μπουμ-Σου. "Θέλω να ξαναβρεθούμε ζωντανοί", έλεγε ένα αγόρι στον πατέρα του όταν κόπηκε η σύνδεση.
