Έφτυναν αίμα να στήσουν την ζωή, να στήσουν τα μαγαζάκια τους και τα όνειρά τους και πάντα έκαναν ένα βήμα πίσω βγάζοντας την υπομονή από την τσέπη τους την ώρα που τα καθίκια τους περνούσαν από τον πάγκο των δημοσίων υπηρεσιών.
Από τη μία τσέπη την υπομονή και από την άλλη ακουμπούσαν...
το μαύρο μεροκάματο στα καθίκια για να τους αφήσουν στην ησυχία τους. Έφτασαν στο σημείο να νιώθουν ενοχές οι άνθρωποι που δούλευαν γιατί συμμετείχαν, λέει, σ' αυτό το αλισβερίσι με τους τεμπέληδες της εύφορης κρατικής κοιλάδας.
Ποιον να πολεμούσαν και πώς την εποχή της απόλυτης δικτατορίας τους η οποία συνεχίζεται με πιο απάνθρωπους όρους. Το καθίκι πλέον δεν είναι μόνο ο τεμπέλης με την σφραγίδα, είναι ο δικτατορίσκος με εξουσία. Τώρα που τελείωσαν τα χρήματα από την τσέπη, τρύπησε και η τσέπη της υπομονής.
