Αντί μαζί και οι συνδικαλιστές...
να κοιτάξουν πως να δουλέψουν καλύτερα οι υπηρεσίες που
βρίσκονται , συμφωνώ υπό διάλυση, ανοίγουμε διαλόγους σχετικά με αέρα κοπανιστό, με ιδανικές ιδεολογίες,με διάφορες ουτοπίες, στα τσιπουράδικα ,στις ταβέρνες, στις εκθέσεις ζωγραφικής,στα θέατρα και σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, όπου θα επιδείξουμε την
γκλαμουριά μας και την κατάντια μας, όσο χρήμα και να υπάρχει,η αξιοπρέπεια δεν
κοστολογείται.
Απο που να ξεκινήσουμε.
Καθαριότητα, βρωμοκοπούν οι κάδοι και μας λένε ότι έχουν χαλάσει τα πλυντήρια,λες και μας κάνουν και χάρη που μαζεύουν ακόμη τα σκουπίδια.
Πράσινο, ας πάμε 40χρόνια πίσω, να δουμε τα όμορφα πάρκα που είχε ο Βόλος μας και με λιγότερα τεχνικά μέσα,μια περιποιημένη πόλη που ανατρέχεις μέσα απο φωτογραφίες και αναφορές απο παππούδες,για να μάθεις τι σημαινει το να είσαι νοικοκύρης.
Διοικητικες Υπηρεσίες, μεγάλο δράμα στην καθημερινότητα του πολίτη.Άλλες που βρίσκονται
καλυμένες χωρίς επαφή με το κοινό με αρκετούς υπαλλήλους,που μάλιστα σύμφωνα με την προσωπική μου γνώμη,τυχαίνουν συμπάθειας απο την εκάστοτε Δημοτική Αρχή,άλλες των οποίων οι υπάλληλοι φτύνουν αίμα και τρέχουν σαν παλαβοί για να βοηθησουν τους συμπολίτες τους, όπως ειναι στα Δημοτολόγια- Ληξιαρχεία,χωρίς προσωπικό, χωρίς κλιματισμούς, χωρίς χαρτί για να τυπώσουν αυτή την απιστευτη γραφειοκρατεία,και αυτό σας το λέω από προσωπική εμπειρία πριν απο λίγες ημέρες, όπου έχασε για λιγο τις αισθήσεις της μια νεαρή κοπέλα φεύγοντας απο το Δημοτολόγιο Βόλου μην αντέχοντας την ζέστη και την ταλαιπωρια της αναμονής.
Μιλώντας με υπαλλήλους του Δήμου Βόλου ,σε έντονο ύφος,στο Δημαρχείο Βόλου,οι μετακινήσεις τους ,σε νευραλγικους χώρους αποφεύγονται και παντα σχεδόν είναι ελλειπης, οι υπηρεσίες που έχουν αρκετό κοινό.
Συμπολίτες καταλαβαίνετε πως όλα αυτά για να μπούν σε μια σειρά πρέπει να βοηθήσουν όλοι.
Εμάς μας ενδιαφέρει, σύμφωνα με αυτά που δικαιούμαστε σαν δημότες, να ειμαστε δέκτες εξυπηρέτησης και ανθρώπινου περιβάλλοντος σε αυτη την όμορφη πόλη.
Και εάν βάλουμε στην άκρη τους αιρετούς,που ετσι και αλλιώς ποιος θα τους θυμάτια ευχάριστα μετα απο καιρό ,βλέπε κ.Βούλγαρη, κ.Μήτρου,οι συνδικαλιστές πρέπει να ενδιαφέρονται πραγματικά για τους συναδέλφους τους, τα προβλήματά τους και να προσπαθούν να ικανοποιήσουν τους συμπολίτες τους , με ενωμένες πρωτοβουλίες και όχι χωρισμένοι σε χιλια κομμάτια.
Έτσι αποκτάς και την συμπάθεια μιας κοινωνιας και την συμπαράσταση της.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας.
Ένας Βολιώτης μετανάστης.
