Η οικονομία και τα προβλήματά της διχάζουν!
Λογικό και επόμενο αφού οι πρωτεργάτες της "οικονομικής καταστροφής" μας - δηλαδή οι εκπρόσωποι των κομμάτων του Κυρίαρχου Λαού, αφού ανακάτεψαν...
την οικονομική σούπα που τελικά μας βγήκε θεόξινη, ένιψαν τας χείρας τους με ζωμό κι αποσύρθηκαν αξιοπρεπώς, για να επιτρέψουν στους αντικαταστάτες τους, να βράσουν στο ζουμί τους !
Οι δε αντικαταστάτες με δεδομένη την "αδεξιότητα" των λαοπρόβλητων (στην παρασκευή οικονομικής σούπας) τους ρίχνουν αυτόχρημα τα βάρη και αποποιούνται εξίσου, κάθε μετέπειτα ευθύνη.
Δεν θα διαφωνήσω μαζί σας αν έχετε αντίθετες απόψεις. Η ελευθερία σκέψης και έκφρασης είναι δεδομένες στην Δημοκρατία άλλωστε!
Ελπίζω όμως να συμφωνείτε, ότι ανεξάρτητα από τους υπαίτιους, εκείνος που πληρώνει ακριβά τις οποιεσδήποτε "αδεξιότητες" ή ατιμώρητες πάντοτε ανικανότητες, είναι ο βλάξ κυρίαρχος Λαός!
Όπου φυσικά λαός, δείτε: χαμηλόμισθους, χαμηλοσυνταξιούχους, αδιόριστους, συμβασιούχους, μικρούς και μικρομεσαίους επαγγελματίες, αυτοαπασχολούμενους, αγρότες, ακρίτες, άνεργους, άστεγους, μετανάστες (κάθε είδους και τύπου) και δεν υπάρχει τέλος του καταλόγου των πασχόντων και μη εχόντων!
Γιατί, θα αναρωτηθείτε, να την πληρώνει πάντα ο κυρίαρχος λαός;
Μα γιατί αποτελεί δεδομένο εξιλαστήριο θύμα! Μπορείτε να μου αναφέρετε μια χρονικά ιστορική περίοδο, όπου τις ανικανότητες, τις αδεξιότητες και τις διαμάχες του "ιμπεριαλιστικού κατεστημένου" - δηλαδή τις «αστοχίες» των κατά καιρούς κυβερνήσεων που διατυμπανίζουν μάλλον ανάξια τον τίτλο Δημοκρατικές (!) - δεν τις "λούστηκαν" οι αδύναμοι αυτού του τόπου;
Καμία! Αλλωστε εχει φροντίσει το ίδιο το σύστημα να μας τροφοδοτεί με την περιβόητη κολυμβήθρα του Σιλωάμ που λέγεται «πολιτική ευθύνη» και έτσι είναι όλοι και όλες στο απυρόβλητο.
Είναι σε τελική ανάλυση το τίμημα που πληρώνει ο λαός, για να μπορεί να χρησιμοποιεί τον τίτλο "κυρίαρχος" πλάι στο όνομά του!
Και δεν πιστεύω ότι θα αλλάξουν ποτέ τα πράγματα. Τουλάχιστον όχι, όσο ο κυρίαρχος λαός, εξακολουθούσε μέχρι πρόσφατα να βαυκαλίζεται με την ιδέα της κυριαρχίας του και με την ελπίδα να αγοράσει κάποτε «τουρμπάτο» με 150 δόσεις, home cinema με surround 5 κάναλο, κινητό για όλο το σόι με camera 600 megapixel και mp3 player, notepad και tablet για την παραλία, πάσει θυσία flat plasma 54άρα TV με δώρο blue ray player, διακοπές με δανεικά, γιορτές με δανεικα και τόσα όσα άλλα ηλιθιωδώς ανόητα!
Είναι βέβαιο δε, ότι δεν πρόκειται να σταματήσει αυτό το κακό ποτέ, όσο οι επιτήδειοι (βλ. πολιτικοί) αυτού του τόπου του προσφέρουν σχεδόν τα πάντα σαν προεκλογικό καρότο, για να του τα ξαναπάρουν πίσω αμέσως μετά τις εκλογές.
Είναι απορίας άξιο ωστόσο, γιατί ο λαός μας πέφτει εξακολουθητικά και αδιάκοπα, στην ίδια παγίδα της κυριαρχίας του, αφού η μετεκλογική πραγματικότητα τον προσγειώνει δολοφονικά χωρίς αλεξίπτωτο!
Θα έλεγε κανείς, ότι η συλλογική του μνήμη αδυνατεί να συνεργαστεί και να του υπενθυμίσει τις παγίδες! Φαινόμενο ολωσδιόλου παράξενο, αφού ακόμη και κατώτερες μορφές ζωής - όπως τα τρωκτικά για παράδειγμα - με την επανάληψη της παγίδας, μαθαίνουν να την αποφεύγουν.
Ίσως γιατί στα τρωκτικά, κυριαρχεί το ένστικτο της επιβίωσης και της συντήρησης του είδους.
Ένστικτο που δυστυχώς φαίνεται ότι με την πάροδο του χρόνου και με την επανάληψη, ατροφεί στην συνείδηση του κυρίαρχου λαού, με αποτέλεσμα να αναδεικνύεται σε ιδανικό αυτόχειρα!
Πρόσφατες έρευνες σε δείγματα τρωκτικών και λαού, αποκάλυψαν ότι: το φαινόμενο του "σκοτισμένου συλλογικού ασυνείδητου" - που προκαλεί και τα φαινόμενα αμνησίας- τροφοδοτείται αενάως από την οπαδοποίηση του λαού!
Τείνω να πιστέψω αγαπητοί, ότι έχουν δίκιο! Έχετε δει ποτέ μοσχοπόντικα, όταν πλησιάζει το δηλητηριασμένο τυράκι να κάνει την εξής σκέψη: "θα το φάω και δεν θα με πειράξει, αφού το τυράκι είναι πράσινο ή γαλάζιο και εγώ είμαι ένα πράσινο ή γαλάζιο ποντικάκι", αντίστοιχα!
Ο κυρίαρχος Λαός όμως το τρώει. Αρκεί το τυράκι να έχει το κατάλληλο κομματικό χρωματάκι!
Τα αποτελέσματα αυτού του μπουκώματος τα ξέρουμε όλοι αφου εκ των υστέρων ο «λαουτζίκος» φωνάζει, παραπονιέται, θυμώνει, αγανακτεί, απελπίζεται και στο τέλος συμβιβάζεται με την πραγματικότητα που ο ίδιος επέλεξε περιμένοντας την επόμενη φορά που θα του δοθεί η ευκαιρία (κάθε 2-3 χρόνια δηλαδή) να ξανακάνει τα ίδια! Βλακώδεις και ηλίθιες παπαριές δηλαδή...
Υστερόγραφο:
Κυρίαρχε Λαέ, κάποτε πρέπει να μάθεις ότι η οικονομική κατάσταση αυτής της χώρας- που μεταξύ μας ποτέ δεν ήταν καλή- δεν αποτελεί ευθύνη καμιάς κυβέρνητικής εξουσίας!
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΕΥΘΥΝΗ ΕΙΝΑΙ!
Όταν μάθεις, να μην ροκανίζεις στα τυφλά το χρωματιστό τυράκι,
τότε θα μάθεις και την γενεσιουργό διαφορά σου από τα πανέξυπνα τρωκτικά!
