ΛΙΜΑΣΜΕΝΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΙΜΟΚΟΝΤΟΡΟΙ...

 ena tsipouraki
Μετρώ τα βήματά μου μέσα στην μέρα. βλέπω πως με πάνε τελικά πίσω.
 
Μετρώ τις λέξεις, που κάθε μέρα χάνω και νιώθω την ομίχλη που μου κρύβει το πριν... και το μετά.
 
Μετρώ όλες εκείνες τις σκέψεις, που γεννιούνται ή που χάνονται μέσα στην καταιγίδα του μυαλού...
 
Μετρώ τα κύματα της θάλασσάς μου και την αξία αυτής της γης, που ακόμη με ανέχεται να την αποκαλώ πατρίδα....

Μετρώ όλα ετούτα και τα βάζω δίπλα στα προστάγματα των αφεντάδων, τις υπογραφές των αιρετών μου, τις αποφάσεις των δικαστών μου, τη δολοφονική βία των πάμφθηνων αστυνομικών μου και βρίσκω μεγάλη διαφορά αναμεταξύ τους.

Πώς να μετρήσεις άραγε την ματωμένη πατρίδα ετούτη, που πλήρωσε την λευτεριά και τ' όνομά της, με τα κάλπικα νούμερα των προδοτών της;
Πώς να βρεις τα ίσια και όμοια, ανάμεσά τους;

Μετρώ και πάλι, και σκέφτομαι «δεν μπορεί, θα κάνω λάθος, δεν μπορεί να με γελάσανε όλοι εκείνοι που ορκιστήκανε «να φυλάττουν πίστην εις την πατρίδα». δεν μπορεί να βάλανε στο καντάρι του συμφέροντός τους που πολλές φορές είναι μερικές εκατοντάδες κλεμμένα ευρώ , ετούτο τον ουρανό, ετούτη τη γη, ετούτη την ιστορία και την φυλή που είναι γεμάτη με ήρωες και αγίους, για να πληρώσουν γραμμάτια και χρέη, που κανένας μέχρι τώρα δεν τα ήξερε και που οι ίδιοι δημιουργήσανε.!!!

Μετρώ τους γέροντες που δεν έχουν φάρμακα...

Μετρώ τη νεολαία μας που ξενιτεύεται κατά χιλιάδες...
Μετρώ τα ελληνόπουλα που πέφτουν λιπόθυμα από πείνα μέσα σε παγωμένες σχολικές αίθουσες...
Μετρώ τους άνεργους, τους απελπισμένους, τους φοβισμένους, τους ΝΕΚΡΟΥΣ...
Μετρώ την εξαθλίωση που μπήκε ξάφνου στην ζωή όλων μας...    

Όλα τα μέτρα, όλα τα σταθμά, όλα καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα. Όλες οι λογικές κι οι αριθμοί, βγάζουνε το ίδιο πράγμα. Και με κοροϊδέψανε και με κλέβουν για να με σώσουν οι δωσίλογοι και οι προδότες.!

Αλλά τώρα δεν μου κλέβουν τα κάλπικα νομίσματα που μονάχοι τους εδώσανε αξία, μου κλέβουνε το βιός, ξεσκίζουν και μοιράζονται τις σάρκες μου, μου κλέβουνε την ιστορία, μου κλέβουνε την γη, τον ουρανό και την θάλασσα, το μέλλον το δικό μου και των παιδιών μου, των εγγονιών μου.
Σαν λιμασμένα καθάρματα πέσανε οι λιμοκοντόροι, σαν ξελιγωμένη αγέλη που ορέχτηκε αίμα, όρμησαν επάνω μου να με λιανίσουν. Οι ορκισμένοι... Οι καταραμένοι...

Και δώστου να μετράνε τις δικές μας ζωές, με το δικό τους χρέος, τα δικά τους πανωτόκια, τις δικές τους ληστείες, τις δικές τους δολοφονίες.
Και δώστου να παραδίνουν την δική μας αξιοπρέπεια για να πληρώσουν τις δικές τους κλεψιές, τις δικές τους λαμογιές και τις δικές τους υπογραφές!
Και δώστου να μιλάνε για εμάς χωρίς εμάς, κι άλλες φορές να μας φοβερίζουν, να μας τρομοκρατούν, να μας σκοτώνουν στο ξύλο τα φτηνιάρικα και πάνοπλα μαύρα τους σκυλιά, κι άλλες πάλι να μας αυτοκτονούν.

Κι όσο περνάει ο καιρός, όλο και παίρνουν από τα δικά μας κι όλο περισσότερα κάνουν τα δικά τους.!
Κι όσο περνάει ο καιρός, τόσο οι αλυσίδες της σκλαβιάς μου φαίνονται και περισσότερο βαριές.
Κι όσο περνάει ο καιρός, τόσο και βγαίνουν τα ψέματα στην επιφάνεια και τα καλύπτουν με άλλα, νέα ψέματα σε ένα γαιτανάκι βρώμας, μπόχας, δυσωδίας και ποταμών χρημάτων.

Κι εγώ,... μετρώ μαζί σου το χθες για να μπορέσω να κοιτάξω στο αύριο.
Μετρώ μαζί σου,... αυτά που μας απέμειναν, μέχρι να μας τα πάρουν όλα.
Μετρώ μαζί σου,... κι αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που στο τέλος θα μείνει.

Οι δουλέμποροι πραματευτάδες, μας έχουνε βγάλει στα παζάρια για να μας ξεπουλήσουν όσο-όσο, κι ο χρόνος τρέχει και τα λόγια μοιάζουν χαμένα εκτός,. εκτός κι αν εσύ κι εγώ κάνουμε κάτι και αποφασίσουμε να μην είμαστε εμπόρευμα προς πώληση, αλλά άνθρωποι που νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο.που έχουμε φωνή και μάλιστα βροντερή... όπως κάποτε οι πρόγονοί μας...

ΑΕΡΑΑΑΑΑ ΡΕ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ!

Ας αφήσουμε τις χρωματιστές σημαίες στην άκρη! Ας αφήσουμε τα χρωματιστά μπλέ, πράσινα, ρόζ και  κόκκινα πορνεία, πολιτικά έρμαια στους ωκεανούς της εκδίκησης και της ιστορίας...
Ας πάψουμε να είμαστε παράσιτα, αυλικοί και κολαούζοι ξιπασμένων πολιτικών σκουπιδιών και βοθρολυμάτων.

Αρκετά μωρέ σταθήκαμε άπραγοι!!!
Ήρθε η ώρα να κάνουμε εκείνο το σπουδαίο βήμα προς τα εμπρός, για να μετρήσουμε στην πράξη αυτά που κληρονομήσαμε με αυτά που μας φόρτωσαν!

Και σε αυτό το μέτρημα, όλοι μας ξέρουμε ποιό θα είναι το αποτέλεσμα...