Έστω η σοκολατοποιία
Πύον άλλη μια εταιρία που ανήκει σε όμιλο-κονσόρτιουμ-χεζ φαντ κλτ
με έναν παππού στην καρέκλα του ΔΣ. Η ιστορία των τελευταίων ετών
δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον. Είναι άλλη μια εταιρία που
μετατρέπει τον ιδρώτα των εργαζομένων σε παχύρρευστη καφέ πάστα,
απολύει χωρίς δεύτερη σκέψη, κακοπληρώνει και τιμωρεί τους
άτακτους στα καζάνια μαζί με τη σοκολάτα που ξεχειλίζει στα
πατώματα και επανατοποθετείτε για γέμιση γλυκών.... Πολλές φορές το
σύνολο των εργαζομένων πλησίασαν το αφεντικό ζητώντας ανθρώπινες
συνθήκες και μεροκάματα, η απάντηση του ήταν άμεση και χωρίς
δεύτερη σκέψη. Μάλιστα λέγεται ότι κάποια στιγμή που τον πίεσαν
υπερβολικά τους είπε ότι θα τους απολύσει όλους και θα φύγει να
πάει να βρει πιο φτηνά κορόιδα. Και μετά τους απάντησε γραπτώς
μειώνοντας 20% τα μεροκάματα.
Επενδύει μόνο στην παραγωγή, τα έπιπλα των γραφείων είναι από την
10ετία του 60, θυμίζουν κάτι από ταινίες του Κωνσταντάρα αφού όπως όλοι οι μεγαλο-ανούσιοι ενδιαφέρεται για να γεμίσει τις τσέπες και να επιπλώσει τις άπειρες επαύλεις. Εάν πάλι είναι φραγκοφονιάς, τα κάνει μασούρια και ράβει τσέπες...
Η ποιότητα όμως των υλικών για αυτόν δεν χωράει συμβιβασμούς στο κόστος. Μειώνοντας τα λειτουργικά κόστη, τα έξοδα μισθοδοσίας, αυξάνοντας τις ώρες εργασίας, μην πληρώνοντας ρεπό και επιδόματα, εφαρμόζοντας λογιστικά νόμιμα και μη τρικ υποκρύπτει κέρδη, και χάρις στις πολλών ετών γνωριμίες εξασφαλίζει να πληρώνει το πλέον γελοίο ποσοστό φορολογίας (αισίως 20% and dropping...) και έτσι τελικά το παίζει large στα υλικά εισάγοντας σε εξευτελιστικές τιμές κακαομάζα από μακρινές δουλοπαροικίες (θεσμός που δεν καταργήθηκε ποτέ στην αντίπερα όχθη απλά μεταμορφώθηκε ή εκσυγχρονίστηκε ή επικαιροποιήθηκε αν θέλετε...)
85 χρονών σήμερα ο επιχειρηματίας είναι κάθε μέρα μέχρι τις 6 το απόγευμα στο γραφείο (γιατί στο καφενείο δεν πήγε ποτέ, τον ένοιαζε μόνο να πουλάει τον καφέ του) και μέχρι πέρσι οδηγούσε μόνος του κάθε μέρα μέχρι την δουλειά (παρόλο που είναι με το ένα πόδι μέσα), γνωρίζει προσωπικά και είναι φίλος με όλους τους εργαζόμενους στην επιχείρησή του οι οποίοι βέβαια πίνουν νερό στο όνομά του. Πρόκειται για την κλασική κατηγορία εργαζομένων πάντα σε αγαστή σχέση με το κάθε αφεντικό, τους λεγόμενους λακέδες (ή/και στην περίπτωση, λεκέδες, καφέ).
Στην επιχειρησή του δουλεύουν μόνο Έλληνες. Ζητά πιστοποιητικά καθαρότητας φυλής, υποβάλει σε ειδικά τεστ ελληνικότητας (πχ να κληθεί ο αόριστος του Ὀράω-ῶ), αποκλείει άτομα με επίθετα με αμφίβολα επιθέματα, και όσες φορές, αν του προτάθηκε συνεργασία με τούρκικη επιχείρηση, απλά δεν ασχολήθηκε γιατί αν και είναι σοβαρός επιχειρηματίας και τον νοιάζει η τεράστια πληθυσμιακά αγορά της Τουρκίας ξέρει ότι εκεί δεν τα βάζεις εύκολα με την αγορά των σιροπιαστών...
Οι επιχειρηματίες δεν έχουν τόπο καταγωγής. Είναι αφηρημένες οντότητες που αναζητούν τη διαρκή αύξηση των κερδών τους με κάθε κόστος. Προς αυτό τον σκοπό θα ενδυθούν μιας εντοπιότητας θέλοντας να αποκομίσουν και αυτοί κέρδη από το σύστημα της αποχαύνωσης των ανθρώπων κάτω από επιφανειακά εκλαμβανόμενες ιδέες. Η προτροπή στήριξης Ελληνικών επιχειρηματιών αποπροσανατολίζει και στερείται λογικής στη βάση του παραπάνω ποσοστού αλλά και της διαχρονική στάσης του κεφαλαίου απέναντι στον κόσμο που εκμεταλλεύεται. Δύσκολες αλήθειες που είναι καλά κρυμμένες κάτω από ένα αλουμινένιο περιτύλιγμα σοκολάτας.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, τα ανωτέρω δεν έχουν καμία ομοιότητα με τα όσα ανέφερε συν-αναγνώστης και τα οποία αποτέλεσαν αφορμή για αυτή τη φανταστική ιστορία σοκολατοποιού. Αν το ποιόν του καθενός είναι ενδεικτικό της σοκολάτας που τρώει εγώ προτιμώ την "Αρειανή"...
AΠΟ: ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Επενδύει μόνο στην παραγωγή, τα έπιπλα των γραφείων είναι από την
10ετία του 60, θυμίζουν κάτι από ταινίες του Κωνσταντάρα αφού όπως όλοι οι μεγαλο-ανούσιοι ενδιαφέρεται για να γεμίσει τις τσέπες και να επιπλώσει τις άπειρες επαύλεις. Εάν πάλι είναι φραγκοφονιάς, τα κάνει μασούρια και ράβει τσέπες...
Η ποιότητα όμως των υλικών για αυτόν δεν χωράει συμβιβασμούς στο κόστος. Μειώνοντας τα λειτουργικά κόστη, τα έξοδα μισθοδοσίας, αυξάνοντας τις ώρες εργασίας, μην πληρώνοντας ρεπό και επιδόματα, εφαρμόζοντας λογιστικά νόμιμα και μη τρικ υποκρύπτει κέρδη, και χάρις στις πολλών ετών γνωριμίες εξασφαλίζει να πληρώνει το πλέον γελοίο ποσοστό φορολογίας (αισίως 20% and dropping...) και έτσι τελικά το παίζει large στα υλικά εισάγοντας σε εξευτελιστικές τιμές κακαομάζα από μακρινές δουλοπαροικίες (θεσμός που δεν καταργήθηκε ποτέ στην αντίπερα όχθη απλά μεταμορφώθηκε ή εκσυγχρονίστηκε ή επικαιροποιήθηκε αν θέλετε...)
85 χρονών σήμερα ο επιχειρηματίας είναι κάθε μέρα μέχρι τις 6 το απόγευμα στο γραφείο (γιατί στο καφενείο δεν πήγε ποτέ, τον ένοιαζε μόνο να πουλάει τον καφέ του) και μέχρι πέρσι οδηγούσε μόνος του κάθε μέρα μέχρι την δουλειά (παρόλο που είναι με το ένα πόδι μέσα), γνωρίζει προσωπικά και είναι φίλος με όλους τους εργαζόμενους στην επιχείρησή του οι οποίοι βέβαια πίνουν νερό στο όνομά του. Πρόκειται για την κλασική κατηγορία εργαζομένων πάντα σε αγαστή σχέση με το κάθε αφεντικό, τους λεγόμενους λακέδες (ή/και στην περίπτωση, λεκέδες, καφέ).
Στην επιχειρησή του δουλεύουν μόνο Έλληνες. Ζητά πιστοποιητικά καθαρότητας φυλής, υποβάλει σε ειδικά τεστ ελληνικότητας (πχ να κληθεί ο αόριστος του Ὀράω-ῶ), αποκλείει άτομα με επίθετα με αμφίβολα επιθέματα, και όσες φορές, αν του προτάθηκε συνεργασία με τούρκικη επιχείρηση, απλά δεν ασχολήθηκε γιατί αν και είναι σοβαρός επιχειρηματίας και τον νοιάζει η τεράστια πληθυσμιακά αγορά της Τουρκίας ξέρει ότι εκεί δεν τα βάζεις εύκολα με την αγορά των σιροπιαστών...
Οι επιχειρηματίες δεν έχουν τόπο καταγωγής. Είναι αφηρημένες οντότητες που αναζητούν τη διαρκή αύξηση των κερδών τους με κάθε κόστος. Προς αυτό τον σκοπό θα ενδυθούν μιας εντοπιότητας θέλοντας να αποκομίσουν και αυτοί κέρδη από το σύστημα της αποχαύνωσης των ανθρώπων κάτω από επιφανειακά εκλαμβανόμενες ιδέες. Η προτροπή στήριξης Ελληνικών επιχειρηματιών αποπροσανατολίζει και στερείται λογικής στη βάση του παραπάνω ποσοστού αλλά και της διαχρονική στάσης του κεφαλαίου απέναντι στον κόσμο που εκμεταλλεύεται. Δύσκολες αλήθειες που είναι καλά κρυμμένες κάτω από ένα αλουμινένιο περιτύλιγμα σοκολάτας.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, τα ανωτέρω δεν έχουν καμία ομοιότητα με τα όσα ανέφερε συν-αναγνώστης και τα οποία αποτέλεσαν αφορμή για αυτή τη φανταστική ιστορία σοκολατοποιού. Αν το ποιόν του καθενός είναι ενδεικτικό της σοκολάτας που τρώει εγώ προτιμώ την "Αρειανή"...
AΠΟ: ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
