Καθόμασταν πριν από δεκατόσα χρόνια με εκείνη που κοιμάται πλάι μου, στο “Αλεξανδρινό”, στη Μπενάκη και πίναμε τις μαργαρίτες μας. Βράδυ, γύρω στις έντεκα πρέπει να ήταν, φουλ κόσμος, φωνές, χαρές, χαμόγελα. Και πουθενά πρεζόνια!
Ούτε ένα ρε παιδάκι μου, ούτε μισό, ούτε μια σκιά να σε πλησιάσει και να σου ζητήσει είκοσι λεπτά γιατί δεν είχε να φάει.
.jpg)
