Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης*Θυμάμαι την μπασκετική ομερτά.
Αυτό τον όρκο σιωπής που κάλυπτε πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν του εθνικού μας αθλήματος και άφηνε στη σκιά όλα όσα συνέβαιναν πίσω απ’ τις κουίντες.
Κράτησε χρόνια πολλά, δεκαετίες ολόκληρες, και σε μεγάλο βαθμό καθόρισε την ανάπτυξη και τον χαρακτήρα του αθλήματος εν Ελλάδι.
Απλώς κάποια στιγμή την πλάκωσε και την καλαθόσφαιρα η κρίση, έγινε μονό το πάπλωμα από διπλό, έπαψε να φτάνει για όλους η μάσα κι άρχισαν οι μπασκετικοί να τρώνε τις σάρκες τους.
