Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης
Μια φορά κι έναν καιρό, όταν ήμασταν μικρά παιδιά στα Τρίκαλα, λέγαμε ότι άμα καταστραφεί ο κόσμος η Ελλάδα θα καταστραφεί δέκα χρόνια αργότερα.
Τόσο πίσω απ’ τα κάρβουνα ήταν η χώρα, τόσο αγκομαχούσε ν’ ακολουθήσει τον υπόλοιπο ντουνιά.
Τόσο πήγαινε με την όπισθεν, ανίκανη ν’αφουγκραστεί τα νέα φαινόμενα, τους νέους συρμούς.
Η Ψωροκώσταινα η παλιά, της δεκαετίας του εβδομήντα, μια χώρα περίκλειστη σαν τα περιβόλια.
