του Marcel Gauchet (*)
Η χώρα μου αποδείχθηκε ακυβέρνητη.
Αυτό είναι το κάπως απελπισμένο και θλιβερό συμπέρασμα το οποίο συνάγω.
Υπάρχει ένα επαναστατικό φαντασιακό που εξακολουθεί να είναι πολύ ισχυρό.
Πρόκειται για μια σταθερή κατάσταση στη..γαλλική πολιτική ζωή.
Άμα δεν τα σπάσεις δεν σε παίρνουν στα σοβαρά.
Αν θέλουμε να αναζητήσουμε τις ρίζες του κοινωνικού ρήγματος για το οποίο μίλησα πριν από τρεις δεκαετίες, θα βρούμε την αιτία:
Eίναι η προβολή στο γαλλικό έδαφος των παγκοσμίων ρηγμάτων που συνδέονται με την παγκοσμιοποίηση.
Η χώρα μου αποδείχθηκε ακυβέρνητη.
Αυτό είναι το κάπως απελπισμένο και θλιβερό συμπέρασμα το οποίο συνάγω.
Υπάρχει ένα επαναστατικό φαντασιακό που εξακολουθεί να είναι πολύ ισχυρό.
Πρόκειται για μια σταθερή κατάσταση στη..γαλλική πολιτική ζωή.
Άμα δεν τα σπάσεις δεν σε παίρνουν στα σοβαρά.
Αν θέλουμε να αναζητήσουμε τις ρίζες του κοινωνικού ρήγματος για το οποίο μίλησα πριν από τρεις δεκαετίες, θα βρούμε την αιτία:
Eίναι η προβολή στο γαλλικό έδαφος των παγκοσμίων ρηγμάτων που συνδέονται με την παγκοσμιοποίηση.






