Eνα χριστουγεννιάτικο παραμύθι της Όλγας Στέφου
Κατουριέμαι εδώ και ώρα, αλλά είναι τόσο όμορφος που δεν θέλω να σηκωθώ να πάω προς την τουαλέτα.
Ήταν πιο εύκολα τα παλιά τα χρόνια, τότε που τα κορίτσια έλεγαν πως θέλουν να πουδράρουν τη μύτη τους.
Τώρα οι άντρες καταλαβαίνουν πως έχουμε σωματικές λειτουργίες.
Η πόλη έχει στολιστεί, πάντως και το γεγονός ότι είναι λίγο πριν τα Χριστούγεννα, αποφάσισα να σηκώσω το μελαγχολικό μου σαρκίο από τον καναπέ και να βγω μαζί του.
Κανένας δεν θέλει να είναι μόνος του στις γιορτές.
Κι η Αθήνα λάμπει σαν πυγολαμπίδα.
Την περπατούσα για να συναντηθώ με τον όμορφο, σχεδόν άγνωστο άντρα κι αποφάσιζα σε κάθε βήμα πως θα τον ερωτευτώ.
Μα κι αυτή η πόλη δεν βοηθάει κανένα συναίσθημα.
Έχει μια συνεχώς διασπόμενη θλίψη στους δρόμους της.
Εδώ πανηγυρίσαμε, εκεί χωρίσαμε, παραδίπλα κυνηγηθήκαμε από τους Κακούς, φωνάζοντας συνθήματα.
Κατουριέμαι εδώ και ώρα, αλλά είναι τόσο όμορφος που δεν θέλω να σηκωθώ να πάω προς την τουαλέτα.
Ήταν πιο εύκολα τα παλιά τα χρόνια, τότε που τα κορίτσια έλεγαν πως θέλουν να πουδράρουν τη μύτη τους.
Τώρα οι άντρες καταλαβαίνουν πως έχουμε σωματικές λειτουργίες.
Η πόλη έχει στολιστεί, πάντως και το γεγονός ότι είναι λίγο πριν τα Χριστούγεννα, αποφάσισα να σηκώσω το μελαγχολικό μου σαρκίο από τον καναπέ και να βγω μαζί του.
Κανένας δεν θέλει να είναι μόνος του στις γιορτές.
Κι η Αθήνα λάμπει σαν πυγολαμπίδα.
Την περπατούσα για να συναντηθώ με τον όμορφο, σχεδόν άγνωστο άντρα κι αποφάσιζα σε κάθε βήμα πως θα τον ερωτευτώ.
Μα κι αυτή η πόλη δεν βοηθάει κανένα συναίσθημα.
Έχει μια συνεχώς διασπόμενη θλίψη στους δρόμους της.
Εδώ πανηγυρίσαμε, εκεί χωρίσαμε, παραδίπλα κυνηγηθήκαμε από τους Κακούς, φωνάζοντας συνθήματα.




