Ο θάνατος του Νεοτάκη Λουκανίδη μάς γύρισε πίσω.
Πάντα οι οδυνηρές αποχωρήσεις είναι αφετηρίες για ταξίδια στο παρελθόν μέσα από την ομίχλη του χρόνου.
Μεγάλος! Ο πιο πολυσύνθετος ποδοσφαιριστής στην ιστορία των ελληνικών γηπέδων.
Η είδηση του ξαφνικού θανάτου, μου θύμισε ότι κάπου στα πιο δυσπρόσιτα ράφια της βιβλιοθήκης μου, υπήρχε φυλαγμένο το «ΕΓΩ, ο Τάκης Λουκανίδης».
Μια ιστορία ζωής που άρχισε να τη γράφει το 1971 και κατάφερε να την κάνει βιβλίο το 2004, από τις εκδόσεις Χάρη Πάτση. Θυμάμαι, όντας στην «Αθλητική Ηχώ» ακόμα, ότι τη διάβασα σαν να έπινα ένα ποτήρι δροσερό νερό. Απνευστί!
Αναζήτησα το βιβλίο για να ζωντανέψω ό,τι είχε ξεθωριάσει στη μνήμη με από το ξεβαφτικό του χρόνου. Συγκλονιστική εξιστόρηση, όχι τόσο για το αθλητικό της μέρος όσο για το κοινωνικό:..
** Για την ορφάνια από τα επτά του χρόνια, όταν οι Βούλγαροι εκτέλεσαν, μετά από προδοσία, τον πατέρα του.
Διεκτραγωδεί τον απαγχονισμό του με στοιχεία μύθου:
«Από διηγήσεις έμαθα πως δυο φορές κόπηκε το σχοινί, όταν εκτελούσαν τον πατέρα μου και τελικά χρησιμοποίησαν αλυσίδα!»
