Περί δάκου

Μάκης Μίχος

Εν αρχή ήταν οι κοινότητες και οι κοινοτάρχες μαζί με τους χωριάτες πολεμούσαν τον δάκο. Η ελιά ήταν το βιος των ξωμάχων.

Ήρθε ο Καποδίστριας στην συνέχεια και η δακοκτονία συνεχίστηκε. Οι δήμοι ήταν ή αστικοί ή αγροτικοί. Οι αγροτικοί, με το «φυσικό κέρδος» των προεστών τους, διέθεταν το απαιτούμενο ποσό δακοκτονίας.

Ύστερα ήρθε ο Καβλικράτης και οι περιφερειάρχες του.
Αμύθητα ποσά δίνονταν από το κράτος για την σωτηρία της γεωργίας, αλλά κανένας δεν μάθαινε σε ποιες τσέπες έμπαιναν αυτά τα χρήματα.

Ούτε και εύκολο ήταν πλέον για τον ηλίθιο λαό να ελέγξει αυτούς τους περισπούδαστους κλέφτες.
Αυτό γινόταν ανά τους αιώνας.

Είχε μαξούλι η φετινή χρονιά, μόνο που το δάγκωσε ο δάκος. Οι δάκοι της αντιπεριφέρειας ανακοίνωναν τα ποσά που θα δαπανούσαν για την καταπολέμηση του, μα το φαρμάκι δεν έφτασε στο στόμα του δάκου. Κατακάθισε στο στομάχι και στις τσέπες των τρωκτικών του Καβλικράτη.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω ονόματα πλέον. Γνωστά είναι κι όλοι τα περιτριγυρίζουν για να φάνε. Αντίδραση δεν υπάρχει.

Υ.Γ.
Διάβασα χθες πως αποφασίστηκε δακοκτονία στον Άγιο Βλάσιο. Πολύ αργά το θυμήθηκαν, μιας κι ο δάκος έχει ήδη εξολοθρεύσει το 90% της σοδειάς. Γιατί άραγε το χρήμα δεν διατέθηκε έγκαιρα στις τοπικές κοινότητες, ώστε αυτές να αναλάβουν την δακοκτονία;