Του Ναπολέοντα Χασακού
φυσιοθεραπευτής
Επιστημονικός σύμβουλος στο voliotaki.
Η νόσος του Parkinson περιγράφτηκε για πρώτη φορά το 1871 από τον James Parkinson. Το σύνδρομο του PARKINSON ή ιδιοπαθής παρκισονισμός είναι μια αυτόχθων νευρολογική ανωμαλία με βραδεία εισβολή της νόσου και προοδευτική.
Το σύνδρομο χαρακτηρίζεται από τρεις συμπτωματολογικές ομάδες: Ελάττωση των κινήσεων ή ακινησία-μυϊκή δυσκαμψία και τρομώδη κίνηση.
Οι ασθενείς εμφανίζουν μεγάλο αριθμό αισθητικοκινητικών ελλειμμάτων, τα οποία καταλήγουν σε μερική ή πλήρη διαταραχή της ικανότητας εκτέλεσης λειτουργικών κινητικών προτύπων.
Η συμβολή της φυσιοθεραπείας στο σύνδρομο Πάρκινσον είναι αξιόλογος, σε συνδυασμό πάντα με φαρμακευτική αγωγή.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αντιληφθούμε ότι η φυσιοθεραπεία δε θα αντιστρέψει τις οργανικές αλλοιώσεις, που έχουν συμβεί στο ΚΝΣ ως αποτέλεσμα της νόσου. Είναι δυνατόν όμως να βοηθήσει στην ελάττωση του μεγέθους της συμπτωματολογίας του ασθενούς. Αρχικά υπάρχει μια συγκεκριμένη πρόταση φυσιοθεραπευτικής αξιολόγησης και παρέμβασης.
Στο τομέα της αξιολόγησης γίνεται συστηματική προσέγγιση:
· Στον έλεγχο της στάσης (Δυναμική σταθερότητα)
· Στην ποιοτική αξιολόγηση των βασικών κινητικών λειτουργικών προτύπων (Δυναμική σταθερότητα-κινητικότητα, αντιδράσεις προσανατολισμού και ισορροπίας).
· Στο παθητικό εύρος μυών και αρθρώσεων με έμφαση στους διαρθρικούς και πολυαρθρικούς μύες.
· Στην ικανότητα σχεδιασμού κινητικού και στην γνώση του σώματος. Η θεραπευτική παρέμβαση να αρχίζει νωρίς ώστε να μην γίνουν συνήθεια τα παθολογικά πρότυπα και εστιάζεται η προσοχή στην επανεκπαίδευση του ελέγχου κεφαλής-κορμού.
· Ο θεραπευτικός σχεδιασμός περιλαμβάνει:
· Προετοιμασία- Νορμαλοποίηση μυϊκού τόνου
· Προετοιμασία εύρους
· Ανάπτυξη δυναμικής κεντρικής σταθερότητας-κινητικότητας
· Αισθητική ολοκλήρωση
· Λειτουργική ενσωμάτωση
Είναι πλέον γνωστό ότι στις νέες αποτελεσματικές στρατηγικές φυσιοθεραπευτικής παρέμβασης περιλαμβάνονται ειδικές τεχνικές.
