ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΕΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

Του ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ ΧΑΣΑΚΟΥ.

Επειδή μιλάω όπως νιώθω και γράφω όπως μιλάω, ίσως γι αυτό έχω κουραστεί από τα περισπούδαστα λόγια και τις υψηλές αναλύσεις. 

Πιστεύω ότι το πνευματικό μου επίπεδο είναι χαμηλό και γήινο, γι αυτό προσπαθώ να σας τα πω απλά και σταράτα μα πάνω από όλα ανθρώπινα.

Σε αυτόν τον σάπιο κόσμο, με την συνεχή ανακύκλωση των φθαρμένων και με τον «σεληνιασμό» της ψυχοσύνθεσης μας, η δυστυχία πάει χέρι χέρι.
Θέλουμε δεν θέλουμε την νιώθουμε, όσο καλόπιστα και αν χάψαμε την φενάκη, όσο και αν μεταμορφώσαμε το ψέμα σε ελπίδα, όσο και αν ντύσαμε την αλλαγή σε τρέλα. 

Θλιβερή αμηχανία, βουβή αγωνία, συλλογική μελαγχολία, τραγική αβεβαιότητα, έλλειψη προσανατολισμού, πνευματικό κατρακύλισμα, βαμπιρική προοπτική, βαρβαρότητα μασκαρεμένη κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις Το μόνο κοινό γνώρισμα των ανθρώπων είναι το εφήμερο της παράλογης ζωής τους. 

Μαντρωμένες συνειδητές υπάρξεις, προσχωρώντας στην τακτική της βόλεψης και της αναβολής, αφέντες της παραφροσύνης μας, χωρίς ήθος και θάρρος, αιχμάλωτοι της τραγωδίας και της γελοιότητας, βυθισμένοι σε μία νεκρική σιγή.

Η σιωπή συνεχίζει να θάβει τα όνειρα μας, υπνοβατώντας στο κενό σκοτώνουμε την ισορροπία. Σταυρώνουμε τα χέρια μας και χωρίς να δώσουμε καμία μάχη περιμένουμε να κερδίσουμε τον πόλεμο, έτσι αποδυναμώνουμε τις λιγοστές μας ελπίδες και προθεσμίες. 

Το μέλι της εξουσίας, απλώθηκε, πότισε και έπνιξε τις ριζοσπαστικές αλλαγές που περιορίστηκαν στο ξήλωμα της τσέπης των φτωχών με κάθε λογής φόρους. Πορνικούς, έκτακτους, τακτικούς, άμεσους, έμμεσους, ξενικούς, καβαντζιάρικους, ληστρικούς. 

Οι προοδευτικοί Ευρόφρωνες «μαθητευόμενοι μάγοι» με κάλπικες «ακτινοβολίες» από μαχητές των δρόμων, έγιναν αραχτοί των γραφείων και οι πριν επαναστάτες αρνούνται να αντικρύσουν στον καθρέφτη το προσκυνημένο είδωλο τους. 

Οι ευθύνες συνεχίζουν να στοιβάζονται και η παθολογία που η ίδια χώρα παράγει, όσο δεν ξεχωρίζουμε τις φτιασιδωμένες πλάνες και ουτοπίες. 

Η χώρα όσο είναι ορφανή από Λαό αρχίζει να χάνει το σχήμα της, τη στιγμή που τα δράματα ξετυλίγονται αδιάκοπα και χορεύουν πλέον δαιμονισμένα. 

Ο φόβος συνοδεύει τα άγχη μας, μας κουράζει, μας τυραννά και μας φθείρει και φωλιάζοντας στις καρδιές  αντικατοπτρίζει ανασφάλεια και μοναξιά. Η ζωή τραβά την ανηφόρα και δεν θα σε ρωτήσει αν και πόσο αντέχεις. 

Δεν έχει συμβεί ποτέ ούτε και τώρα. Ας σταματήσουμε να χειροκροτούμε την κατάντια μας και το οτι σβήνουμε από την ίδια την παρουσία μας. Μέσα στις εκατόμβες των θυμάτων θα είμαστε σε λίγο και εμείς. 

Πρέπει να ξεχωρίσουμε τις μέρες που ζούμε από εκείνες που θα έρθουν, να ζήσουμε ΣΗΜΕΡΑ και στην διαδρομή σίγουρα θα συναντήσουμε συνοδοιπόρους, και έτσι θα δούμε και πάλι το χρώμα της ψυχής μας να ζωηρεύει. . . .