Η συμφωνία δεν είναι καλή για τον Έλληνα πολίτη, αλλά η πράγματι σκληρή διαπραγμάτευση δίδαξε τους εταίρους ότι πλέον δεν μπορούνε να παίζουν τόσο άνετα στο γήπεδο της Ελλάδας.
Αναγκάστηκαν να δεχτούν ότι το ελληνικό χρέος θέλει αναδιοργάνωση, η οποία θα γίνει το 2016.
Πείστηκαν ότι οι υπάλληλοι των δανειστών δεν μπορούν πλέον να αλωνίζουν στα υπουργεία και να προσβάλλουν εκλεγμένους υπουργούς.
Δεν διανοούνται πλέον ο Έλληνας πρωθυπουργός να δέχεται με τιμές αρχηγού κράτους τον κάθε Πολ Τόμσεν και να του κουνάει το δάχτυλο.
Δέχτηκαν ισοδύναμα μέτρα και «ξέχασαν» τις οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων.
Και το κυριότερο: Αποδέχτηκαν ότι κουμάντο στη χώρα, μέσα στα πλαίσια των κανόνων της Ευρωζώνης, κάνει η εκλεγμένη Κυβέρνηση.
Αυτά είναι όσα πέτυχε η «σκληρή διαπραγμάτευση». Είναι αρκετά; Ασφαλώς όχι. Αλλά ας θυμηθούμε πόσο οι προηγούμενες Κυβερνήσεις είχαν κακομάθει τους δανειστές: Να στέκεται η ελληνική Κυβέρνηση «στα τέσσερα», κατά τη ρήση του κ. Α. Σαμαρά.
Τώρα , πλέον, ο πρωθυπουργός πρέπει να ασχοληθεί μαζί και με τους υπουργούς του με τα εσωτερικά προβλήματα. Από την Παρασκευή που θα υπογραφεί η συμφωνία, Τσίπρας και υπουργοί πρέπει να γίνουν αμιγώς Κυβέρνηση εσωτερικού. Το κράτος έχει ξεχαρβαλωθεί.
