.jpg)
Ανάμεσα σε δύο γκρεμούς, της Ελπίδας και της Απελπισίας πετάει και σκουντουφλάει η ψυχή μας. Και επειδή έχουμε οι περισσότεροι καεί στο χυλό φυσάμε και το γιαούρτι μετά από τόσα που έχουμε πάθει , πρέπει να προσέχουμε, αν όλα αλλάζουν η παραμένουν τα ίδια και χειρότερα;
Την φτώχεια την παντρευτήκαμε, και δεν την παρατάμε; ψηφίσαμε ένα νέο Ευρωπαϊκό πείραμα;
Είμαστε παρτάκηδες μαϊμούδες, που έφαγαν την μπανάνα μάρκας <<Ελπίδα>>;
Και όμως… Τούτη ειδικά την φορά, ο ψηφοφόρος ψήφισε π ο λ ι τ ι κ ή. Και μάλιστα ΟΧΙ << πολιτική με άλλα μέσα>> (δηλαδή, πόλεμο, εξεγέρσεις, επαναστάσεις), αλλά πολιτική <<με πολιτικά μέσα>> (δηλαδή ειρήνη- ασφάλεια και φράγκα). Φαίνεται όμως ότι …
Όλοι αυτοί οι… επιδέξιοι διπλωματικοί χειρισμοί, οδηγούν μαθηματικά στο χάος.
Το αρραγές μέτωπο των αριθμολάγνων της Ευρώπης μας θέλει , απλά νούμερα σε μία λίστα κέρδους , φθοράς, κατανάλωσης η θανάτου.
Αν επιχειρούσαμε να κάνουμε μία δειγματοληψία τυράννων, σίγουρα η Ευρωπαϊκή Γερμανική Ένωση θα έπαιρνε το χρυσό μετάλλιο.
Ο συνεταιρισμός των λύκων σου λέει. Αν δεν πάρεις τη <<δόση>> σου με το καλό, θα στην ταΐσω με το <<ζόρι>>. <<Αναγκαστική σίτιση>>.
Η θα την πάρεις – Μπάσταρδε! Όπως σου λέω – η θα σε ξεκάνω! Πάντα τους λύκους τους τραβούσε πολύ το αίμα. Αγνωμοσύνη κατάμαυρη, σαν το χρώμα του Φασισμού.
Όσο σκέφτονται την ανδρεία και τις θυσίες των Ελλήνων τον λόγο έχει πια η λύσσα. Η φαιά τους ουσία γίνεται άσπρος αφρός. Το διπλωματικό τους, πολιτικό παιχνίδι το παίζουν στην πρωτόγονη σκακιέρα του μίσους για τους Λαούς.
Μία παροιμία λέει. <<όταν δεις κοράκια θα δεις σε λίγο πτώματα>> Ο καιρός θα διαλύσει σιγά- σιγά τις ψευδαισθήσεις, όταν το παιδί μας θα μπαίνει στο ημι-Δημόσιο σχολείο να πάρει με το νούμερο 10 το κολατσιό του.
Ο κλαυθμός και οι αναλήθειες θα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, όσο η Ελπίδα θα καταναλώνεται σε μεγάλες κουβέντες. Κάθε ημέρα που θα περνά όλο και δεξιότερα θα μετατοπίζονται τα χειροκροτήματα, γιατί όπως φαίνεται η εξουσία είναι συνώνυμη με την αμνησία.
Όταν ένας δεσμώτης λαός πάει να λύσει τις αλυσίδες του-τι γενναιότερο από τον εταίρο και φίλο σύμμαχο από το να τον αφήσει να τις λύσει;
Σε τι απάνθρωπη-αλήθεια-εποχή ζούμε! Εγκλήματα εύκολα και βολικά γιατί μένουν πάντα ατιμώρητα.
Όμως, δεν έχει σημασία για τον Ελληνικό Λαό εδώ που φτάσανε τα πράγματα τι χρώμα έχει η ξένη σημαία που μπήγεται στο στήθος του, γιατί όλα τα κοντάρια έχουν την ίδια αιχμή, και προκαλούν τον ίδιο πόνο αν όχι και τον θάνατο.
Και είναι σίγουρο ότι ο Έλληνας, αφού εξαντλήσει την υπομονή του, θα πολεμήσει να προστατέψει ακόμη και το σκισμένο του ρούχο, φτάνει να του το έπλεξε η μάνα του.
Όσο για μένα .Θα ξεφωνίσω! Με τόσα μεσοπρόθεσμα, κοντοπρόθεσμα, μακροπρόθεσμα και κουτσοπρόθεσμα και απέναντι σε όλο αυτό τον ολοκληρωτισμό της νέας μεταμοντέρνας εποχής έχω τρελαθεί
Είμαι επικίνδυνος για την κοινωνία και πρέπει να πάω σε τρελλοκομείο.
