Από τον Ασλανίδη και τους επιτρόπους, μέχρι τον Κοσκωτά και το σημερινό πτωχευμένο νέο-πλουτο-καφρο-Αβγανιστάν, (λαϊκότερα ) ποδοσφαιρική Ελλάδα, το ποδόσφαιρο εκτός από εκτονωτική κλοτσοπατινάδα(ελεγχόμενη – συγκινησιακή- αποφόρτιση), η βόμβα δηλαδή από το κέντρο της πόλης μεταφέρεται σε ένα γήπεδο, ήταν πάντα ένα μέσο προβολής επίδοξων πολιτικών, ένα μέσο
χειραγώγησης, αλλά ενίοτε και αντίστασης ενός λαού απέναντι στην εξουσία. Τί σημαίνει αυτό; Πολιτική!
Ο παίχτης προσποιείται ότι ρίχνει την μπάλα σε κάποιον, αλλά στην πραγματικότητα την ρίχνει σε έναν άλλο, κι έτσι εξαπατά εκείνον που την περίμενε. Το ίδιο γίνεται και στην πολιτική, που είναι η<< τέχνη της ψευδολογίας και της εξαπάτησης>>.
Με τους όρους του επαγγελματικού ποδοσφαίρου παίζεται σήμερα και η πολιτική .Και τα δύο έχουν χρώματα, σύμβολα και οπαδούς. Έχουν εργατικές πρωτομαγιές, <<εφοπλιστές>> και Σοσιαλιστές.
Έχουν πίστη και δύναμη . Για το ποδόσφαιρο έχει κηρυχθεί μέχρι και πόλεμος. Ναι, πόλεμος! Το 1969, η Ονδούρα κήρυξε τον πόλεμο στο Σαλβαδόρ εξαιτίας ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Πολιτική και ποδόσφαιρο είναι εξουσία και ένα παιχνίδι μαζί.
Αλληλεπιδρούν, αλληλοεξαρτώνται, αλληλο-διαμορφώνονται κάτω από το ευρύτερο κοινωνικό φάσμα ύπαρξης. Στην Ελλάς-Γελάς-Αποφράς που σε λίγο θα ψάχνουμε γιαreserve παγκάκι η υποκρισία και η ψευτιά φαίνεται να αποτελούν υπόθετα για να συντηρείται η οικογενειακή και κοινωνική γαλήνη.
Πρέπει να πάσχεις από βαριά διανοητική μυωπία και παροπιδισμό, αλλά και πνευματικό σκορβούτο, για να μην μπορείς να καταλάβεις ότι, στην πολιτική οι πραγματικοί παίχτες είναι αθέατοι και λειτουργούν ως <<παράγοντες>>, ( παράγουν δηλαδή το θέαμα), συμμετέχουν < σε δολοπλοκίες, <<στήνουν αγώνες>>, συντηρούν <<παράγκες>> ,βαρβαρότητες, σκοπιμότητες, χρηματισμούς.
Και όλα αυτά για την πρωτιά και την μάσα, την περιβόητη υπεροχή έναντι των άλλων που είναι κατάλοιπα των πρώτων ενστίκτων του πολεμοχαρούς ανθρώπου, του είδους που κάνει τα πάντα για να οδηγηθεί στον αφανισμό του. Στο προκεχωρημένο μπουρδισταν οι δημοσιογράφοι τις περισσότερες φορές σαν αθλοφλήναφοι της αθλομωρίας μετέχουν (με το αζημίωτο ) μερικές φορές στο εικονικό παιχνίδι.
Και οι ντοπαρισμένοι <<φίλαθλοι>>( μαζο-πολτός), με καπέλα και τατουάζ, κονκάρδες και πολεμικές βαφές, σημαίες, χειροκροτήματα και ιαχές, ζωώδεις κραυγές, εκδηλώσεις θανάτου, πομπή με αυτοκίνητα και μέσα στην χαρτο-θύελλα παθιάζονται και αντιμαχούν για την <<ομαδάρα>> τους, η για το κόμμα τους, έτσι κι αλλιώς μία είναι η ομάδα τους και ένα το κόμμα.
Οι εκδηλώσεις θριάμβου και στην πολιτική και στο ποδόσφαιρο, συνοδεύονται από κλάματα και κραυγές, αγκαλιές και χάδια. Θλίψη και απελπισία στην ήττα. Ξεσπάσματα επιθετικότητας, συγκρούσεις και ατυχήματα θάνατοι και εξεγέρσεις, είδωλα, κλισέ και αστεία, σλόγκαν και συνθήματα στους τοίχους, εγκωμιαστικά τραγούδια και ύμνοι μίσους.
Η πολιτική σαν τέχνη της ψευδολογίας διαμόρφωσε ανθρώπους που δεν συζητούν για το περιεχόμενο της ζωής, αλλά μετά βίας για τις επικεφαλίδες της και ζουν από τις αντανακλάσεις της. Έτσι και το ποδόσφαιρο ως ιδεολογία είναι η φαντασμιακή αντανάκλαση της κοινωνικής πρακτικής των ανθρώπων, που δεν ελέγχουν ακόμα τη διαδικασία της ζωής τους, η μεταμφίεση της πραγματικότητας και η συγκάλυψη των παραγωγικών σχέσεων με ψευδαισθήσεις και μυστικοποιήσεις.
