.jpg)
Το χιούμορ είναι το ισχυρότερο τονωτικό του μυαλού. Εγώ όταν αστειεύομαι λέω την αλήθεια. Είναι το πιο αστείο πράγμα στον κόσμο.
Η ζωή μας είναι ένα όχημα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά το ταξίδι της ζωής μας είναι πολύ ανηφορικό με σκοπό να φτάσουμε από την Δυσ-αρέσκεια στην κορυφή της Ευα-ρέσκειας.
Η κορυφή του βουνού για όσους καταφέρουν να φτάσουν ίσως είναι και η απόλυτη Συν – είδηση. Το « σασί» του οχήματος της ζωής είναι το μυο-σκελετικό μας σύστημα. Το ανθρώπινο « σώμα –σασί» είναι και το λαμπερότερο αντικείμενο στην πανοπλία της κατανάλωσης.
Το φροντίζουμε με γυμναστική, διατροφή, και τόσα άλλα, όταν όμως παρόλα αυτά κάτι δεν πάει καλά από κάπου μπάζει, η επί το λαϊκότερο, από αλλού χάνει λάδια.
Η μηχανή του οχήματος είναι ο εγκέφαλος, ο εντός της κεφαλής(εξαιρούνται οι κενό-κρανοι, όχι ιδιαίτερα σπάνιο είδος στο χώρο της πολιτικής).
Το καύσιμο είναι το πάθος. Δυσεύρετο στους νεσκαφέ-δο-ρουφήχτρες, φραπέ-δό-μάγκες του λάκκο-πρωκτού και στους φρεντό-φλωρους κουδουνίστρες βλίτο- μάμες. Οδηγός είναι ο νους.
Χωρίς νου , το χωρίς οδηγό όχημα της ζωής σας δεν πάει πουθενά.(δυσεύρετο ειδος στους, νηπιώδης νερουλούς, μούσκαρους, μπαρουφατζίδες , μπουζουκοκέφαλους, κλούβιους κλαπαρχίδηδες, βουρλο βαρεμένους, κωλοβρόντηδες).
Επιβάτες του οχήματος της ζωής είναι οι επιθυμίες. Προς τα πού θα κινηθεί; Πόσο γρήγορα η πόσο αργά; Από ποιο δρόμο θα πάει για γρήγορα; Αν οι επιθυμίες είναι σαν δύο Έλληνες τότε μαλώνουν μεταξύ τους, αν είναι τρείς οι επιβάτες – επιθυμίες κάνουν κόμμα .
Το ταξίδι με το όχημα της ζωής από την Δυσ-αρέκεια στην κορυφή της Ευα-ρέσκειας είναι ένα θαυμάσιο ταξίδι γεμάτο με εκπλήξεις, ξέχειλο με χαρές και λύπες, που βρίθει από σκέψεις, συναισθήματα και εμπειρίες. Προϋπόθεση είναι να αρχίσει το όχημα να κινείται. Κίνηση ίσον ζωή.
Υπάρχουν όμως οχήματα μόνιμα παρκαρισμένα σε ένα γκαράζ, κατ άλλους κομματικές σωληνώσεις και αν είναι και τεράστιες τρία-ξονικές νταλίκες ζήσε Μάη να φας τριφύλλι.
Το ανθρώπινο όχημα της ζωής μερικών μοιάζει με τις συνήθεις νεκροφόρες, μαύρο με τζαμαρία γύρω του, αφού τους τρέφει μόνιμα η ακινησία.
Η ζωή μας είναι λοιπόν μία ανηφόρα, κατρακυλάμε προς τα πίσω και τραυματιζόμαστε. Για να ανεβούμε ψηλότερα χρειάζεται ταπείνωση και υπομονή.
Ο πόνος την ανηφόρα και το βουνό τα κάνει Θεόρατα η αγάπη είναι όμως αυτή πού τα ισοπεδώνει. Και ο Ιησούς ήταν εξουθενωμένος από τα σκληρά βασανιστήρια και έτσι με δυσκολία έσερνε τον βαρύ Σταυρό του προς τον Γολγοθά.
Έτσι και κάποιοι άνθρωποι αναγκάζονται να κουβαλήσουν κάποιες καταστάσεις που μπορεί να τους φαίνονται σκληρές και ασήκωτες άλλα είναι αυτές που θα τους φέρουν πιο κοντά στην κορυφή.
Όλες οι δοκιμασίες μέχρι την κορυφή είναι η αντιβίωση που δίνει ο Θεός για τις αρρώστιες της ψυχής. Είναι τα σκαμπίλια που μαλακώνουν την καρδιά, είναι αυτές που μας ξεσκονίζουν για να ταπεινωθεί και εξαγνιστεί η ψυχή μας με τις θλίψεις.
Ο Επαναστάτης πέφτει και Επ-ανα-ισταται, κοιτά δηλαδή προς τα πίσω βλέπει ότι ήταν όρθιος και ξανά-σηκώνεται να συνεχίσει εξ ου και Επ-ανά-Στασις, Εξ-εγερ-ση, ΟΧΙ σκυμμένος, αλλά Όρθιος!
ΕΞ-εγείρεται και δεν αγανακτεί μόνον. Εξ-εγείρεται για τον συνταξιούχο που πονάει γιατί δεν έχει δύναμη και τον εξευτελίζουν, για τον νέο που δεν έχει δουλειά, για την μάνα που βλέπει το παιδί να κλαίει, για την Ελλάδα που ξεπουλιέται και άλλα χίλια μύρια κακά που οι Θεομπαίχτες Μιζ-άνθρωποι-Μισ-άνθρωποι έχουν κάνει.
Το ανθρώπινο όχημα όμως του Επ-Αναστάτη χρόνια φορτωμένο ανεβαίνει αδιαμαρτύρητα τα κατσάβραχα και αποδεικνύεται εφτάψυχο. Του Θεομπαίχτη , αθεόφοβου μισάνθρωπου χρειάζεται τρείς- τέσσερις φορές να αμπραγιάρεις για να μπει η πρώτη.
Ο οδηγός-νους του κενόκρανου από την πρώτη στιγμή το όχημα το πάει στο γκρεμό , αφού μια ζωή άλλοι αποφάσιζαν γι αυτόν.
Η κορυφή του βουνού μπορεί να πατηθεί από τον καθένα που έχει βρει την ταυτότητα του ως μοναδικού πλάσματος, που είναι ο Εαυτός του και μέρος της ανθρωπότητας και όχι από αυτούς που την έχουν χάσει με την ταύτιση τους σε ομάδες, κόμματα με άμεση ανταπόδοση την ασφάλειά τους.
Η έλξη του ανοιχτού ορίζοντα είναι για λίγους ,δυνατούς και πραγματικούς επαναστάτες και όχι για χαμόσυρτα λερά σκουλήκια, κοπίδες και εραστές της εξουσίας .
Η κορυφή του βουνού είναι η Ευ-αρέσκεια, είναι η πλήρη Συν-ειδηση, έρχεσαι πιο κοντά με τον Θεό. Κανένας σάπιο-κοιλαράς δεν μπόρεσε να φτάσει μέχρι εκεί, γιατί το πνεύμα και ο νους του κενόκρανου είναι μόνιμα εξόριστο, επιθυμίες του είναι η ιδια η δυστυχία του και το φορτίο που τον εμποδίζει να ανέβει, το πάθος του όσο και ο μαζόχυλος κάποιων ψηφοφόρων και το σώμα του-σασί όσο γυμνασμένο και να είναι μπάζει από την στιγμή που ούτε καθρεπτίζει ούτε καθρεπτίζεται με την ψυχή του.
