Κάθε προεκλογική περίοδος μοιάζει με την ρουλέτα. «Βάλτε τώρα που γυρίζει» και θα εισπράξετε, όταν σταματήσει. Παρεμπιπτόντως αν εισπράξετε, μας γράφετε.
Αυτή την περίοδο Εν αρχή ην ο λόγος… συνήθως πολιτικός λόγος Α- λογος, αλλά βαθύς γεμάτος ΘΑ και ΟΤΙ και μετά έρχεται μετά συγχωρήσεως το κλάσιμο.
Μια περίοδος , όπως τόσες άλλες που με ενέπνευσε να γράψω ένα τραγούδι.
« Με κούρασαν μες την ζωή όλα τα ΘΑ και ΟΤΙ όλα αυτά με έκαναν έναν μεγάλο πότη». «Το βότανο της λησμονιάς πίνω για να ξεχάσω» , αλλά και για να μπορέσω να ζω το όνειρο, που η ίδια η πλανεύτρα ζωή ,αλλά και μεγάλη ψεύτρα φροντίζει να γκρεμίζει. Στο τόπο που γεννήθηκα και μέχρι να πεθάνω , δεν θέλω άλλα ψέματα και λόγια παραπάνω.
« Με κούρασαν μες την ζωή όλα τα ΘΑ και ΟΤΙ όλα αυτά με έκαναν έναν μεγάλο πότη». «Το βότανο της λησμονιάς πίνω για να ξεχάσω» , αλλά και για να μπορέσω να ζω το όνειρο, που η ίδια η πλανεύτρα ζωή ,αλλά και μεγάλη ψεύτρα φροντίζει να γκρεμίζει. Στο τόπο που γεννήθηκα και μέχρι να πεθάνω , δεν θέλω άλλα ψέματα και λόγια παραπάνω.
Η θλίψη είναι το ψεγάδι της αγάπης, και θλίβομαι όταν βλέπω τους γέροντες να ψωμοζούν, με μια σύνταξη, που όταν την πάρουν συνήθως είναι εν τόπω χλοερώ, εν τόπο ανα- ψύξεως. Όταν σκέφτομαι τον πετσο κομμένο μισθό, χωρίς να το θέλω σιγοτραγουδώ «έχετε γεια βρυσούλες»…
Έχω πονέσει και έχω ταλαιπωρήσει όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε τούτη την σάρκα που κρατά ακόμα τα κόκαλά μου σε σειρά, αλλά ο πόνος της ψυχής δεν περιγράφεται για τον εργάτη που είναι μεροδούλι μεροφάι, για τον άνεργο πού στοιβάζεται στην γωνιά για μια πρόσκαιρη απασχόληση, για τον νέο που μισεί το σχολείο, για την διαφθορά που σαν το καλαματιανό χορεύεται από πολλούς, για την Ελλάδα που σαρκο-τεμαχίζεται και τόσα άλλα που καθημερινά σαν μίξερ στροβιλίζουν στο μυαλό μου.
Ευτυχώς δεν πάσχω από το σύνδρομο «χτύπα – το –κεφάλι –σου- στον τοίχο-γιατί-νιώθεις –τόσο-ωραία- οταν –σταματάς», αλλά κάθομαι στο κέντρο με ηρεμία και παρατηρώ όλα αυτά που στριφογυρίζουν γύρω μου.
Παρατηρώ να στριφογυρίζουν οι τυφλοπόντικες της πολιτικής, πού η κοινωνία τους εκλέγει, τους θαυμάζει, τους καμαρώνει για όσα τάζουν, για όσα κάνουν με την ανοχή μας και για όσα αρπάζουν. Και δεν ακούν τα κόμματα και τα μεγάφωνα τους τον χτύπο -πόνο της καρδιάς, που μας βαφτίζει ανθρώπους.
Στριφογυρίζουν και παρατηρώ, αλαζόνες, σπουδαίο-γελοίους κάλαμο-καβαλάρηδες καιροσκόπους, αλλάζοντας στρατόπεδο, πολιτικές , τοποθετήσεις, συμμάχους, φίλους.
Γλειφτρόνια, που φιλούν ακόμη και κατουρημένες ποδιές. Βλέπω μια βαρβαρότητα ενός μοντέλου οργάνωσης της κοινωνίας που αντιλαμβάνεται την καταστροφή ως «ευκαιρία».
Στριφογυρίζουν και παρατηρώ , κάποιους μαθητευόμενους μάγους ,σπιθαμιαία αναστήματα που ενεργούν και μιλάνε σαν κοιμισμένοι, που έχουν μάλλον ανάγκη από έναν διαρκή συναγελασμό, με άλλους φυσικά ομοειδείς τους που κινούνται στο επίπεδο της «χρυσής μετριότητας», αγνοώντας παντελώς την σοβαρότητα της κατάστασης.
Στριφογυρίζουν και παρατηρώ ανακύκλωση φθαρμένων προσώπων, αλλά και νέα άτομα με λόγο ανατριχιαστικής κενότητας, που νομίζουν ότι συμμετέχουν σε ένα χαβαλό-τζέρτζελο.
Όσο και να προσπαθώ να μείνω ήρεμος, την ώρα που αυτά στρόφο-γυρίζουν μέσα μου, νιώθω την ανάγκη να αρχίσω να κακαρίζω όπως στην ταινία «Ξύπνα Βασίλη». Παίρνω μια βαθιά ανάσα και λέω. «εφόσον αναπνέω ελπίζω».
Ελπίζω να σταματήσουμε να ζούμε «μια ζωή ψυχρή ψαρίσια» και « ας ξανά-μπαρκάρουμε έστω και με τα κουπιά σπασμένα» που λέει και ο Σεφέρης.
Το πολιτικό σύστημα σε όλα τα επίπεδα θα υποχρεωθεί σιγά-σιγά σε αναδιάταξη.
Το εάν βουλιάζουμε η αλλάζουμε θα το δείξει ο χρόνος.
