ΟΠΟΤΕ προκύπτουν μια σειρά από ερωτήματα:
* Αφού δεν έπαιζε καμιά διαπραγμάτευση, γιατί βιάστηκαν και τα δύο μαγαζιά να κάνουν αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου, με προoπτική να ελαχιστοποιήσουν τα ποσοστά Κυριακίδη και Ρέστη;...
* Πώς γίνεται να ζητάς μια κατοστάρα για μια επιχείρηση που πριν από κάνα χρόνο όλη η πιάτσα την υπολόγιζε γύρω στα εξήντα, άντε βαριά εβδομήντα;
* Υπάρχει περίπτωση να στεριώσει οποιαδήποτε συμφωνία, άμα δεν δώσουν το ΟΚ οι τράπεζες;
* Οι επίτροποι ερωτήθησαν;
* Αμα ήταν τόσο εύκολη υπόθεση οι συνεργασίες, γιατί δεν δούλεψε το στόρι ούτε στην Ιριδα ούτε στο Mega; Και μήπως δεν φταίει για όλα η κακή κατάσταση της αγοράς;
* Οι ιδιώτες επιχειρηματίες, που υποτίθεται ότι θα στήριζαν το εγχείρημα, γιατί παριστάνουν τους ανήξερους;
* Ποιος κερδίζει χρόνο από αυτή την υπόθεση και ποιος ενδιαφέρεται να κερδίσει κάτι παραπάνω από χρόνο;
* Εκείνο το editorial, που έκανε λόγο για «εκμίσθωση και όχι πώληση» του ΟΠΑΠ, πόσο προφητικό ήταν;
* Η ΔΕΗ και η επίκειμενη διαπραγμάτευσή της μπορούν να προσφέρουν κάτι στη σύσφιγξη των δεσμών αίματος και Τύπου;
* Το δούλεμα πάει σύννεφο;
Ας είμαστε λοιπόν επιφυλακτικοί και πονηρεμένοι και ας κάνουμε λίγη ακόμη υπομονή. Αλλωστε τα σημαντικά λέγονται και διαδραματίζονται πίσω από πλειστές πόρτες, άρα δεν έχει νόημα να φαντασιώνεται κανείς. Ιδίως όταν έχει να κάνει με τσάκαλους, που σε αγοράζουν και σε πουλάνε για δυο πεντάρες την οκά! Ασε που οι πιο φρέσκες διαρροές λένε ότι τελικά ο Γιώργος Μπόμπολας δεν ζήτησε 100, αλλά 75 'μύρια. «Το σμιλεύουν το πράγμα», που θα έλεγε και ο ανεπανάληπτος Γιώργος Τράγκας.
"Μέσα και media" (Ελευθεροτυπία)