Ένας
καθηγητής πανεπιστημίου ερευνούσε σε ένα χωριό τη φύση.
Ξαφνικά
πιάνει μια τρομακτική καταιγίδα και μουσκεμένος όπως είναι, χτυπάει την πρώτη
πόρτα που βλέπει.
Του
ανοίγει μια νόστιμη γυναίκα που ο άνδρας της έλειπε μετανάστης
χρόνια.
Τον
βάζει μέσα, τον περιποιείται, του δίνει στεγνά ρούχα και του δίνει να
φάει.
Αφού
φάγανε, τον οδήγησε σ' ένα δωμάτιο και τον ρώτησε αν χρειάζεται κάτι
άλλο.
- Όχι
ε...μείς οι πανεπιστημιακοί είμαστε ολιγαρκείς, έχουμε τα βιβλία μας, τις
σημειώσεις μας..
-
Όπως θέλετε, του απάντησε και έφυγε. Μετά από καμιά ώρα και αφού σκεφτόταν ότι
μετά από τόσα χρόνια ένας άνδρας ήταν και πάλι στο σπίτι της, φοράει ένα sexy
νυχτικό και πάει και του χτυπάει τη πόρτα για να ρωτήσει αν θέλει
κάτι.
-
Όχι, ευχαριστώ, εμείς οι πανεπιστημιακοί είμαστε ολιγαρκείς, έχουμε τα βιβλία
μας, τις σημειώσεις μας..
- Εν
τάξει, του απαντάει εκείνη και φεύγει λιγάκι απογοητευμένη.
Το
ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται άλλες δυο φορές, αλλά μάταια.
Το
άλλο πρωί, καθώς έτρωγαν πρωινό στην αυλή με τα αρνάκια, τα κατσικάκια και τα
λοιπά ζώα του υποστατικού, ο καθηγητής παρατηρεί ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα
κοκόρια από κότες.
Περίεργος
ρωτάει γιατί οι κόκορες είναι περισσότεροι από τις κότες και όχι το
αντίθετο.
Και η
κυρία του απαντάει:
- Α,
μην τους βλέπετε έτσι. Μόνο ο
ένας πηδάει, oι άλλοι είναι πανεπιστημιακοί.
