Πανελλαδική Απεργία 26 Σεπτέμβρη Κερδίσαμε μια μάχη - Τραβάμε μπροστά

 Γιώργος Λούμας

Γραμματέας της Ν.Ε. Μαγνησίας του ΚΚΕ

Η απεργιακή μάχη της περασμένης Τετάρτης δόθηκε με αποφασιστικότητα και τα αποτελέσματα της είναι καλά, ενθαρρυντικά.

Χιλιάδες απεργοί στο Βόλο, δεκάδες χιλιάδες σε ολόκληρη την Ελλάδα, πορεύτηκαν με τα πανό των ταξικών τους σωματείων,  κάτω από τις σημαίες του ΠΑΜΕ.

 

Για να φτάσουμε εδώ δόθηκε από συνδικαλιστικά στελέχη και άλλους πρωτοπόρους εργάτες, από γυναίκες και νεολαία, μια φαινομενικά άνιση μάχη που τελικά κερδήθηκε. ...

Από την πρώτη στιγμή, τέλη Αυγούστου, που ρίχτηκε το σύνθημα της γενικής απεργίας από ταξικά συνδικάτα, ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, πολλαπλάσιες από κάθε άλλη φορά δυνάμεις ρίχτηκαν σε μια μάχη που η οργάνωση της κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Μάχη απέναντι στην τρομοκρατία της εργοδοσίας, στα τερτίπια και τα εμπόδια που έβαζε ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός, στον αποπροσανατολισμό των περισσότερων αστικών μέσων ενημέρωσης. 

          Σε εργοστάσια και μικρομάγαζα, σε μικρούς και μεγάλους χώρους, σε κλάδους, στις συνοικίες με τις Λαϊκές Επιτροπές, συζητήθηκε το περιεχόμενο και της απεργίας. Συζητήθηκε αναλυτικά η κατάσταση και το πραγματικό πρόβλημα, εκεί έγινε καθαρό ότι ο πόλεμος είναι πρώτα απ’ όλα με τους καπιταλιστές, με την εργοδοσία και βέβαια με τα κόμματα και το κράτος που τους υπηρετούν. Συζητήθηκε η οργάνωση της κινητοποίησης, η περιφρούρηση της.

Δεν εκπλήσσουν λοιπόν, ούτε οι εκατοντάδες εργαζόμενοι που από τα χαράματα περιφρουρούσαν τους χώρους δουλειάς, συζήτησαν με συναδέλφους τους που δεν είχαν αποφασίσει να μπουν στη μάχη και μπήκαν. Ούτε εντύπωση κάνουν τα δεκάδες πανό σωματείων και άλλων φορέων που σηκώθηκαν στην απεργιακή συγκέντρωση, το πως κατέφταναν οργανωμένα οι προσυγκεντρώσεις σωματείων, επιτροπών του Π.Α.ΜΕ., Λαϊκών Επιτροπών, νεολαίας.

 Ό,τι θετικό βγήκε απ’ αυτή την κινητοποίηση, η μαζικότητα της συγκέντρωσης, τα προωθημένα αιτήματα και στόχοι που έβγαιναν μέσα απ’ τα συνθήματα ήταν αποτέλεσμα, όλα ήταν αποτέλεσμα της συζήτησης, του σχεδιασμού, της οργάνωσης της μάχης, στην πίστη για την επιτυχία της. Έτσι όπως έχουν μάθει να δουλεύουν οι εργάτες, δείχνοντας το παράδειγμα και δίνοντας το παράγγελμα για τους κατοπινούς αγώνες. 

Αγώνες πολλοί και καθημερινοί, όχι μόνο με γενικές απεργίες αλλά και στους τόπους δουλειάς, κατά κλάδο, για κάθε  μικρό και μεγάλο πρόβλημα. Αγώνες που απαιτείται να έρθουν και να οργανωθούν όσο γίνεται πιο γρήγορα. Εκεί θα κριθούν οι εξελίξεις, η σωτηρία του λαού, η λαϊκή ευημερία. Καμιά διαχείριση, με τη μια ή την άλλη μορφή της, με τους σημερινούς διαχειριστές ή τους επόμενους  της «κυβερνώσας αριστεράς» που ήδη «ράβουν» τα κυβερνητικά κοστουμάκια τους, δεν πρόκειται να δώσει λύση στα τεράστια λαϊκά προβλήματα, αυτά της ανεργίας, της μόρφωσης των παιδιών, στην Υγεία, στο βιοτικό επίπεδο. 

Θεωρούμε ότι όλοι οι εργαζόμενοι, καθολικά τα λαϊκά στρώματα που χτυπιόνται βάναυσα από τα μέτρα υπέρ των μονοπωλίων,  ανεξάρτητα πολιτικής τοποθέτησης, ανεξάρτητα αν τελικά δεν απέργησαν ή δεν κατέβηκαν στην κινητοποίηση, πρέπει να αφουγκραστούν γιατί απέργησαν, με ποια συνθήματα πορεύτηκαν οι διαδηλωτές των ταξικών σωματείων, όσοι συσπειρώνονται στο Π.Α.ΜΕ., στην Π.Α.Σ.Ε.Β.Ε., στο ΜΑΣ, στο Δημοκρατικό Σύλλογο Γυναικών, στο Συντονιστικό Σχολείων Βόλου, στις Λαϊκές Επιτροπές.

 Έκαναν ένα πρώτο μεγάλο βήμα στην κατεύθυνση της αντεπίθεσης, της οργάνωσης της πάλης, για ένα καινούργιο ξεκίνημα στη συσπείρωση δυνάμεων ώστε οι αγώνες του λαού να αποκτήσουν ριζοσπαστικό περιεχόμενο, να υιοθετούν προωθημένα αιτήματα και ανεβασμένες μορφές, να φέρνουν αποτελέσματα σε όφελός του.

 Κατέδειξαν με ξεκάθαρο τρόπο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει αν το εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν απαντήσει αποφασιστικά στο ζήτημα της αποδέσμευσης της Ελλάδας από την ΕΕ, της κοινωνικοποίησης του πλούτου και των μέσων παραγωγής, αν ο λαός δεν πιστέψει στη δύναμη του για να γίνει αφεντικό στον πλούτο που παράγει, να παλέψει για λαϊκή ευημερία, μακριά από τις όποιες μορφές διαχείρισης της κρίσης. 

Αυτό σημαίνει ότι η εργατική τάξη με τους συμμάχους της, τα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, παίρνουν την εξουσία στα χέρια τους, σχεδιάζουν και οικοδομούν μια κοινωνία απαλλαγμένη από τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Δεν έχουμε αυταπάτες, αυτή η κατεύθυνση έχει και τις δυσκολίες της που όμως είναι ασύγκριτα λιγότερες απ’ αυτές που αντιμετωπίζουν σήμερα οι λαϊκές οικογένειες κι απ’ αυτές που έρχονται.

Όπως πρέπει να βγάλουν και συμπεράσματα από τον ύπουλο ρόλο του εργοδοτικού συνδικαλισμού που μας καλεί σε ενότητα – ενότητα με την εργοδοσία. Για το ποιοι κωλυσιεργούσαν όλα αυτό το διάστημα, για το ρόλο τους στα σωματεία όπου πρωτοστατούν σε εκφυλιστικές μεθοδεύσεις. Οπωσδήποτε η πλειοψηφία αυτών που βρέθηκαν στις ίδιες συγκεντρώσεις με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό δεν είναι ίδιοι με αυτούς αλλά έχουν και χρέος να τους γυρίσουν την πλάτη, να τους αποκόψουν απ’ το κίνημα.

Αναμφισβήτητα, στο επόμενο διάστημα θα κριθεί η έκβαση του αγώνα, σε μεγάλο βαθμό, στο εξής ζήτημα.

          Πως θα ανοίξει καλύτερα η συζήτηση εκεί που κρίνονται οι εξελίξεις. Εκεί που καθορίζονται, γενικεύονται και ωριμάζουν οι μεγάλες αλλαγές και ανατροπές που έχει ανάγκη η εργατιά και ο λαός μας: 

Στα εργοστάσια, στους τόπους δουλειάς, στα πρωτοβάθμια σωματεία, στις γειτονιές. Και σ’ αυτή τη συζήτηση αλλά και στην οργάνωση του αγώνα έχουμε χρέος να συμβάλλουμε όλοι μας, απαλλαγμένοι από εκλογικές και άλλες αυταπάτες.