Η σφήκα αντί για να τσιμπά είναι όλο μέλι.
Ο Ταχυδρόμος όχι μόνο δεν χτυπά δυο φορές αλλά χαϊδεύει.
Ο όφις έχει εξαφανιστεί κι αντί για δαγκώματα έχουμε γλύκες και γλύψιμο.
Όσο για τον νέο τον ωραίο αλλά και τον παλιό, όντως τελευταία είναι και οι ...δυο τους αλλιώς.
Οι εκλεκτοί της περιποίησης ελάχιστοι μεταξύ των εκατοντάδων υποψηφίων του νομού.
Στο site της Μαγνησίας εδώ και καιρό αλλά και στην έντυπη έκδοση στην πρώτη σελίδα
φιγουράρουν o Πάνος και η Ζέττα (δεν αλλάζουν ούτε φωτογραφία τους).
Στη Θεσσαλία πρώτοι και καλύτεροι ο Σκοτινιώτης και ο Βούλγαρης από τον Αλμυρό ανελλιπώς καθημερινά μοστράρεται η φωτογραφία τους με κολακευτικά σχόλια και την σχετική λεζάντα.
Πάνω κάτω τα ίδια ισχύουν για τους εκλεκτούς σε όλες τις εφημερίδες.
Ποιος δίνει γραμμή για την προβολή τους;
Είναι οι άριστοι;
Είναι οι αρεστοί και γιατί;
Είναι η γνώμη του δημοσιογράφου, του αρχισυντάκτη,
του διευθυντή ή του ιδιοκτήτη αφεντικού;
Ζήτω λοιπόν ο αδέσμευτος, ο αντικειμενικός, ο κριτικός τοπικός Τύπος.
Και γω το voliotaki που μουρχονται στα χείλη ένα σωρό μπινελίκια να τους σούρνω
πρέπει να το βουλώσω;
Πόσο πρέπει να κάνω τον μαλάκα και τον ηλίθιο και κατά πόσο πρέπει να εμπιστευτώ
την υπογραφή του δήθεν ανεπηρέαστου δημοσιογράφου που βάζει την υπογραφή του
στα δελτία τύπου των υποψηφίων;
ΠΟΣΟ ΝΤΕ
ή μάλλον ΠΟΣΑ ΡΕ.
