ΑΕΡΑ!!!

«Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες,
να δεις που κάποτε θα μας πούνε και χαζούς.»

Θυμάστε αυτό το παλιό τραγουδάκι του Μηλιώκα; Μελαγχολικά εύθυμο, εξοργιστικά προφητικό!

Ήρθε λοιπόν αυτή η ώρα, συμπάσχοντες! Και μας έρχεται αυτός ο χαρακτηρισμός στα μούτρα από κάθε κατεύθυνση. Απ’ έξω, από μέσα, από δεξιά , απ’ αριστερά δεν προλαβαίνουμε να μαζεύουμε ροχάλες.

Οι ξένοι μιλάνε για ελληνικό πείραμα. Ρίξτε, να δούμε μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε. Πού βρίσκεται ο πάτος του βαρελιού; Ως πού μας παίρνει; Πώς ακριβώς θα οργανώσουμε το μέλλον των πληβείων μας;

Μέσα (στη δική μας θλιβερή καθημερινότητα) όλοι αυτοί οι γελοίοι, γραφικοί, αναξιοπρεπείς, ανέντιμοι ( ΟΛΟΙ αυτοί λοιπόν οι) «σωτήρες» μας, έχοντας την πεποίθηση ότι δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά χοντροκέφαλοι χωριάτες, ξερνάνε πάνω μας αναίσχυντα «προγράμματα», «σχέδια», «ελπίδες», «οράματα» με απύθμενο θράσος και πρωτοφανή χυδαιότητα.

Τα κόμματα της βουλής (δεξιά κι αριστερά, ναι, ναι κι αριστερά, συλλήβδην) σφυρίζουν ανέμελα και μας αφήνουν να βράζουμε στο ζουμί μας. Εξάλλου, τι περισσότερο είμαστε γι’ αυτούς παρά νούμερα και ποσοστά, που στο κάτω - κάτω αν «βγαίνουν»  και χωρίς εμάς, ακόμη καλύτερα!!

Βράζουμε στο ζουμί μας λοιπόν, και κάπου - κάπου οι «καλοί», οι πιο «ορεξάτοι» γυρίζουν την κουτάλα μέσα στο καζάνι όπου βρισκόμαστε, μόνο και μόνο για να σιγουρευτούν ότι δεν θα πηδήσουμε έξω απ’ αυτό. Γι’ αυτό μας προτείνουν κανέναν περίπατο – εντός των τειχών του καζανιού πάντα, για να μην ξεχνιόμαστε- και μας «βοσκάνε» ως άλλα ζωντανά.

Κι εμείς μηρυκάζουμε τις σκουριασμένες  μεν, με φρου φρου όμως περιτύλιγμα αντιλήψεις τους, αρκούμαστε στις δυο ακτίνες ήλιου που αφήνουν να πέσουν πάνω μας, ταΐζουμε τα παπάκια στα πάρκα της χύτρας μας και συμμετέχουμε στα πανηγύρια που μας διοργανώνουν, όπου μας προβάλλουν τα μικρά κι ασήμαντα έτσι ώστε να φαντάζουν σε μας ουσιώδη και μεγαλεπήβολα.

Συμμετέχουμε, είπα; Όχι! Όχι! Παρακολουθούμε, είναι η ακριβής λέξη!!!Κι αυτό είναι χειρότερο! Γιατί από τη μια, μας «χρίζουν» άλαλους παρατηρητές, χωρίς καμιά δυνατότητα παρέμβασης (πώς είπατε; οι εκλογές; μα τα φύλλα της τράπουλας τα  διάλεξαν από μόνοι τους ένα προς ένα! Τι κι αν μας «δίνουν τη δυνατότητα» να τα ανακατέψουμε;). Κι από την άλλη μας καθιστούν συνενόχους στις βρώμικες επιλογές τους κι έτσι επιστρέφουμε στο κέντρο της χύτρας μας με μεγαλύτερες τύψεις και με έντονα συμπτώματα αυτής της νέας μοδάτης ασθένειας, της (πώς τη λένε; α! ναι! της) κατάθλιψης!!!

Έτσι είναι η κατάσταση, λοιπόν! Την εμπεδώσαμε , τη ζούμε στο πετσί μας. Ε, και; θα αναρωτηθεί κάποιος λιγάκι υποψιασμένος. Από δω και πέρα τι γίνεται; Απλά θα παραληρούμε (καλή ώρα);  Πώς θ’ αλλάξουν τα πράγματα; Πώς θα πετάξουμε από πάνω μας όλα αυτά τα ξερατά;

Δεν ξέρω αδέρφια! Άραγε στις 7 του Νοέμβρη θα μπορούσαμε να σπρώξουμε στον πάτο του καζανιού (να πάνε να πνιγούν) τους Μαυρογιαλούρους της ζωής μας; Θα ήταν κι αυτή μια αρχή. Για να διαψευστεί και η παραπάνω αντίληψη περί εκλογών(;!).

Κι αμέσως μετά ας κλείσουμε ραντεβού στους δρόμους. Όλοι! ΟΛΟΙ! Ανεξαιρέτως!  ΑΕΡΑ!!!!!

Σας φιλώ στη μούρη!!!



ΑΠΟ: ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ