Ο γνωστός ποιητής ΑΛΙΚΟΣ έστειλε ποίημα στο VOLIOTAKI

Ο γνωστός ποιητής ΑΛΙΚΟΣ, γνωστός από την συνεργασία του με διάφορες τοπικές εφημερίδες, μας έστειλε ένα ποίημά του, με δυο, τρία λόγια:

Στις δημοτικές εκλογές του 2002 το Πασοκ κατέβηκε στο Δήμο Βόλου με υποψήφιο δήμαρχο τον Απόστολο Φοινικόπουλο. Απέναντι του δεν είχε μόνο τον Κυριάκο Μήτρου, υποψήφιο της δεξιάς, αλλά τον Πάνο Σκοτινιώτη των Ανοιχτών Οριζόντων και τον έτερο μνηστήρα του δημαρχιακού θώκου, μόνιμο κάτοικο Κολωνακίου, Δημήτρη Πιτσιώρη, που σαν είδε ότι δεν ήταν ο εκλεκτός της τότε  Χαριλάου Τρικούπη, τάχθηκε ανοιχτά κατά του Απόστολου. 

Αποτέλεσμα να εκλεγεί ο Κούλης της τετραετίας των Ολυμπιακών αγώνων, των τριών γεφυρών και της τσιμεντογωνίασης της παραλίας.

Έγραφε τότε ο Άλικος απαντώντας στον φίλο του Πάνου Σκοτινιώτη, Αλέξη Καραγεωργίου, στις 20-08-2002 στην τοπική εφημερίδα Πρώτη:

Κατακαημένοι

Εξύπνησα πολύ πρωί
προτού η μέρα φέξει,
και διάβασα τους στίχους σου
που έστειλες Αλέξη.

Βλέπω «ανοιχτούς ορίζοντες»
και λέω τι στα κομμάτια,
τόσο καιρό δεν έβγαλα
την τσίμπλα από τα μάτια.

Μα πάλι λέω, τι στο καλό
απ’ τον καιρό της νιότης,
πάντοτε έβαζα σταυρό
Πιτσιώρης, Σκοτινιώτης.

Πάντα ήμουν υπάκουος,
ότι έλεγε το κόμμα,
αυτοί όμως δεν χόρτασαν,
ψήφο ζητούν ακόμα.

Συνήθισαν τόσο καιρό
να έχουν τα πρωτεία,
γι αυτό και τώρα φέρονται
με τόση αχαριστία.

Είκοσι χρόνια πέρασαν
για να μην πω τριάντα,
που και τους δυο τους σπρώχναμε
τους κάναμε αβάντα.


Τώρα που ήρθε ο καιρός
να κάνουνε στην άκρη,
μωρές παρθένες και οι δυο.
κλαίνε με μαύρο δάκρυ.

Κι ας είπε ο Πάνος πριν καιρό
δεν θέλω δημαρχία,
ενώ ο Πιτσιώρης ήθελε
να ‘ρθει σαν τον Μεσσία.

Αφού ανακαλύψανε
στα ξαφνικά κι οι δύο,
παράγκες και μηχανισμούς
να πάρουνε βραβείο.

Οι δυο τους τώρα παίζουνε
ρόλο αδικημένου,
σαν να μιλάμε για σχοινί
σε σπίτι κρεμασμένου.

Κουράστηκα και σταματώ
καθόλου δεν μου πάει,
οι δυο μας να τρωγόμαστε
κι ο Μήτρου να γελάει.

Γιατί Αλέξη μην ξεχνάς
ποιος ειν’ αντίπαλός σου,
εκτός εάν την κρίση σου
την τύφλωσε ο θυμός σου.

   20           08           02

Οκτώ χρόνια μετά. Τα ίδια πρόσωπα, η ίδια ιστορία. Άντε ν’ αντέξεις ξανά Πιτσιώρη, Σκοτινιώτη,  Στάμο,  Μεργιαλή,  Δερβένη κι από σπόντα Μήτρου, Πρίντζο, Παπατόλια και λοιπούς. Κι ύστερα αναρωτιέσαι μαλάκα Βολιώτη γιατί δεν έχεις περιφερειακό. Γιατί την διαδρομή Λεχώνια – Αγριά  την κάνεις τρία τέταρτα τις Κυριακές και μισή ώρα Δευτέρες και Τετάρτες. Κι είσαι ακόμα πιο μαλάκας όταν πας στο γραφείο της κυρίας στην Πολυμέρη για να αναφέρεις το πρόβλημα λες και δεν το ξέρει. Άλλο δεν γνωρίζω, άλλο είμαι ανίκανος.

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟ ΦΙΛΕ ΑΛΙΚΕ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΜΕ, 
ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΣΟΥ, 
ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ, ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΡΟΥΣΕΣ ΑΝΩΝΥΜΩΣ

ΓΙΑΤΙ Η ΑΝΩΝΥΜΙΑ 

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΠΥΡΓΙΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ